วิชาจัดกระดูกทั่วไปกลับได้ใช้อยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงชำนาญมาก
เขาคลึงตรงแขนของจ้าวหลานอยู่หลายจุด ก่อนจะก่นด่าเสียงเบาอย่างอดไม่อยู่ “น่าตายนัก ข้อต่อของแขนข้างนี้ผิดตำแหน่งอย่างยิ่ง ทั้งยังบวมจนมีสภาพเช่นนี้ ต้องจัดกระดูกใหม่”
หมอลู่มองสีหน้าซีดขาวของจ้าวหลาน อดกล่าวด้วยความกังวลไม่ได้ “จัดกระดูกใหม่จะเจ็บมาก เจ้าทนได้หรือไม่”
จ้าวหลานพยักหน้าน้อยๆ “ข้าไม่เป็นไร ท่านรักษาเถอะ ข้ารับไหว” นางเองก็ไม่รู้ว่าจะรับไหวหรือไม่ ความเจ็บปวดทำให้ตรงหน้าของนางมืดมัวเป็นระลอกๆ ทว่าเป็นเพราะมีจื่อเอ๋อร์คอยอยู่ข้างกายนาง และนางไม่อยากให้จื่อเอ๋อร์เป็นห่วงจนเกินไป ถึงได้กัดฟันกล่าวออกมาเช่นนี้
ไป๋จื่อเคยรักษาคนไข้ที่กระดูกหักและผิดตำแหน่งเช่นนี้มาก่อน ความเจ็บปวดตอนจัดกระดูกนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะรับไหว
นางถามหมอลู่เสียงเบา “ท่านหมอลู่ ในล่วมยาของท่านมีเข็มหรือไม่”
หมอลู่พยักหน้า “มี แต่การจัดกระดูกไม่จำเป็นต้องใช้เข็ม”
“ท่านให้ข้ายืมใช้หน่อยสิ” ไป๋จื่อกล่าว
หมอลู่รู้ว่าจื่อยาโถวผู้นี้แตกต่างจากเด็กทั่วไป นางมีความสามารถอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นนางไม่มีทางฟังเพียงครั้งเดียว ก็รู้ว่าในสูตรยาที่ส่งทอดมาจากบรรพบุรุษของเขาขาดอะไร และไม่มีทางขุดเจอโสมภูเขาได้ตั้งแต่เข้าไปในภูเขาครั้งแรก นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกับโชคดีเช่นนั้น
เขาไม่ได้พูดมาก เพียงหมุนตัวหยิบห่อเข็มออกมาจากในล่วมยาด้านหลัง แล้วส่งให้ไป๋จ
