สามีกลับกล่าวว่า “ยังต้องการหลักฐานอีกหรือ เรื่องนี้ชัดเจนนัก ท่านหัวหน้าหมู่บ้านยังดูไม่ออกอีกหรืออย่างไร หากหูจ่างหลินกับจ้าวหลานไม่ได้ทำเรื่องพรรค์นั้น เหตุใดเขาต้องออกหน้าแทนจ้าวหลานตั้งหลายครั้งหลายคราด้วย เมื่อวานข้าคิดใคร่ครวญขึ้นได้ หมู่บ้านหวงถัวของพวกเราใหญ่ขนาดนี้ มีชาวบ้านอาศัยนับร้อย เหตุใดไม่เคยเห็นคนอื่นรับจ้าวหลานกลับไปอยู่ที่บ้าน ทว่าหูจ่างหลินกลับรับไป หากระหว่างพวกเขาไม่มีอะไร ผู้ใดเล่าจะเชื่อ”
หัวหน้าหมู่บ้านพูดในทันที “ข้าเชื่อ จ้าวหลานเป็นคนอย่างไร ใครบ้างในหมู่บ้านหวงถัวจะไม่รู้ หากนางเป็นสตรีมากรักเช่นนั้น ยังต้องทนทรมานอยู่ในสกุลไป๋ของพวกเจ้าตั้งสิบปีหรือ สิบปีมานี้ นางอยู่ในสกุลไป๋ของพวกเจ้าต่างวัวต่างม้า นอกจากทำงานและทำงานทั้งวี่วันแล้ว ก็ใช่ว่าไม่มีใครแนะนำให้นางแต่งงาน แต่นางมีความคิดจะจับผู้ชายกี่ครั้งกัน คนทั่วทั้งหมู่บ้านเหล่านี้ล้วนเห็นกับตา เป็นอย่างไร พวกเจ้าตาบอดหรือ ถึงได้มองไม่เห็น”
หญิงชราสกุลไป๋แค่นหัวเราะ “พูดราวกับว่าเจ้าเป็นพยาธิตัวกลมในใจของจ้าวหลานอย่างไรอย่างนั้น แล้วอย่างไร ในใจนางคิดอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดีอย่างนั้นหรือ นางแอบมีใจให้บุรุษคนใดลับหลัง เจ้าก็รู้หรือ”
ไป๋จื่อโมโหจนทนไม่ไหว นางชี้หน้าต่อว่าหญิงชราว่า “ยายเฒ่าผู้นี้ ขืนกล้าพูดมั่วอีก ข้าจะฉีกปากของเจ้า”
สตรีสูงวัยพลันตะลึงงัน ก่อนจะร้องออกมา “ได้ยินหรือไม่ ต่อหน้าท่านหัวหน้า
