ตอนที่ 47 หักแขนขา
หูจ่างหลินยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็รีบตอบ “เจ้าใหญ่สกุลไป๋น่ะสิ พวกเขาต้องการบังคับพาจ้าวหลานกลับไป จ้าวหลานกล่าวว่าจะรอจื่อยาโถวกลับมา ทว่าพวกเขาไม่ยอม จะแบกจ้าวหลานไป เหล่าหูเข้าไปขวางไว้ พวกเขาถืออาวุธตีเหล่าหูทั้งๆ ที่คนเยอะกว่า ต้องการให้ไม่ตายดี ช่างมีความกล้าล้นฟ้าเสียจริงๆ”
ไป๋จื่อรีบถาม “แล้วแม่ข้าเล่า”
“พวกเขาแบกแม่เจ้ากลับไปแล้ว”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ไป๋จื่อก็หมุนตัววิ่งไปทางบ้านสกุลไป๋แล้ว
หูเฟิงเห็นดังนั้น ก็โยนอุปกรณ์ทำไร่นาและกระเป๋าผ้าในมือลงกับพื้นทันที “ท่านพ่อ ท่านรอข้าอยู่ที่บ้าน ข้าจะไปดูหน่อย”
ในใจของเขามีกองไฟสุมอยู่ หากไม่ดับคงไม่ได้
แม้ปกติแล้วภายนอกของเขากับหูจ่างหลินจะเรียกไม่ได้ว่าสนิทกัน ทว่าหูจ่างหลินปฏิบัติต่อเขาอย่างไร เขารู้ดีอยู่แก่ใจ สามปีที่ผ่านมานี้ หูจ่างหลินเห็นเขาเป็นดั่งบุตรชายแท้ๆ มาโดยตลอด หัวใจของเขาก็เห็นหูจ่างหลินเป็นบิดาของตนตั้งนานแล้ว และวันนี้ คนสกุลไป๋นั่นกล้าบุกมาถึงบ้าน ทั้งยังตีจนหูจ่างหลินมือหัก ความโกรธแค้นครั้งนี้ เขาจะทนกล้ำกลืนได้อย่างไร
ฝีเท้าหูเฟิงรวดเร็วนัก เขาอยากตามไป๋จื่อให้ทัน หากเด็กสาวตัวเล็กอย่างนางตกอยู่ในกำมือของนักเลงหัวไม้พวกนั้น คงจะต้องเสียเถูกเอาเปรียบอย่างหนัก ทว่าถึงแม้เขาจะรีบตามไป ก็ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง
ภายในลานบ้านสกุลไป๋เสียงดังยิ่งนัก ด้านนอกก็มีคนในหมู่บ้า
