นมุงดูอยู่ เขามองไม่เห็นสถานการณ์ภายในนั้น ได้ยินเพียงเสียงร้องโอดครวญอย่างต่อเนื่อง เขายังไม่ทันตั้งใจฟังให้ดี ก็รีบแหวกทางชาวบ้านที่มุงอยู่พวกนั้น เบียดจนถึงด้านหน้าสุด
เดิมทีเขาคิดว่าคนที่ถูกตีจนร้องน่าเวทนาไม่หยุด จะต้องเป็นไป๋จื่อและจ้าวหลาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ถูกไล่ตีอยู่ภายในลานบ้าน จะเป็นบุรุษร่างใหญ่สูงเจ็ดฉื่อ
เจ้ารองคิดไม่ถึงว่าไป๋จื่อจะกล้าตีเขา และไม่คาดคิดว่านางจะคล่องแคล่วเช่นนี้ แค่ไม่ทันระวังเพียงครู่เดียว ก็ต้องเสียเปรียบอยู่หลายครั้ง เขาอยากหมุนตัวกลับไปบ้าง แต่ไป๋จื่อผู้นี้ไม่ให้โอกาสเขาตอบโต้กลับโดยสิ้นเชิง เขาถูกตีจนต้องกุมหัววิ่งหนีราวกับหนู ในปากตะโกนเรียกชื่อของเจ้าใหญ่ ให้เขารีบออกมาช่วย
เจ้ารองมีรูปร่างเตี้ย ทำงานน้อยตั้งแต่เล็ก ทั้งเรี่ยวแรงและความแข็งแกร่งจึงสู้เจ้าใหญ่ไม่ได้
เจ้าใหญ่ขังจ้าวหลานไว้ในโรงฟืนขนาดเล็กหลังลานบ้านแล้ว เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกของน้องรองที่หน้าลานบ้าน เขาก็รีบเรียกสมาชิกในครอบครัวออกไป หญิงชรา หลิวซื่อ และจางซื่อต่างก็ตามออกไปที่หน้าลานบ้าน
แม้ปกติแล้วเจ้าใหญ่และเจ้ารองมักจะมีปากเสียงกัน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องแท้ๆ เจอสถานการณ์เช่นนี้เข้า ไหนเลยจะมีถืออคติบันดาลโทสะหรือไม่ช่วยเหลือ
บัดนี้สถานการณ์กลับตาลปัตร จากหนึ่งต่อหนึ่งก่อนนี้ กลายเป็นสามต่อหนึ่งแล้ว
ทีแรกไป๋จื่อตีเจ้ารองก็ไม่ได้ใช้แรงเท่าไร ทั้งยังใช้เล่ห์เหลี่ย
