ากกับพวกเขาที่นี่ เขามองเจ้าใหญ่ด้วยแววตาเฉยชาอยู่ตลอด “ข้าจะถามเจ้าอีกสักครั้ง ใช้มือไหนตีพ่อข้า”
ในใจของเจ้าใหญ่รู้สึกหวาดกลัว ทว่าต่อหน้าคนในหมู่บ้านมากมายเช่นนี้ เขาจะหวาดกลัวไม่ได้ จึงดันทุรังกล่าวว่า “ใช้ทั้งสองมือตี แล้วอย่างไร”
เจ้าใหญ่เพิ่งกล่าวจบ เงาร่างของหูเฟิงก็แวบมาตรงหน้าของเขาแล้ว และยังไม่ทันที่เขาจะมีปฏิกิริยาใด ได้ยินเสียงกรอบดังลั่น เขาถึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดแทงใจที่ส่งตรงมาจากแขนขวา จากนั้นก็ต่อด้วยแขนซ้าย ซึ่งเจ็บมากกว่าแขนขวาเสียอีก
ทุกคนต่างงุนงง หูเฟิงหักแขนทั้งสองข้างของเจ้าใหญ่หน้าตาเฉย
หญิงชราและหลิวซื่อพุ่งเข้าไปร้องขอชีวิตกับหูเฟิงราวกับคนบ้า ทว่าไหนเลยพวกนางจะเป็นคู่ต่อสู้ของหูเฟิง เพราะเพียงแค่เขาขยับนิ้วมือ ก็โยนพวกนางคว่ำลงกับพื้นได้แล้ว
ไป๋จื่อร้องเสียงดังว่าสะใจ ฝ่ายเจ้ารองถอยไปอยู่ข้างๆ จางซื่อ ในใจแอบรู้สึกชอบใจเช่นกัน
หญิงชรานั่งอยู่บนพื้นไม่ยอมลุก เริ่มร้องไห้เสียงดังขึ้นมา คำกล่าวไม่น่าฟังใดล้วนผุดออกมาจากในปากของนาง สตรีที่ปากร้ายมาแต่ไหนแต่ไรด้านนอกลานบ้านนั่นได้ยินเข้า ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเช่นกัน
“หัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว รีบหลีกทางเร็ว”
