ตอนที่ 37 ชีวิต
ไป๋จื่อมองโสมภูเขาที่อยู่ในมือ โสมภูเขาอายุร้อยปีเช่นนี้ หากอยู่ในยุคปัจจุบันล่ะก็ คาดว่าอย่างน้อยต้องขายได้มากกว่าสองแสน
ในศตวรรษที่ยี่สิบสาม มีเกษตรกรปลูกโสมโดยเฉพาะ โสมที่คนงานเช่นนั้นปลูกออกมาล้วนมีคุณภาพดี อย่างมากก็ขายได้หนึ่งร้อยถึงหนึ่งพันต่อต้น ส่วนโสมป่าที่แท้จริง แทบจะถูกขุดไปจนสูญพันธุ์แล้ว โสมภูเขาที่ขายอยู่ในตลาด เกือบจะเป็นของปลอมทั้งสิ้น และคนทั่วไปยากจะแยกออก
“หูเฟิง เจ้าว่าโสมภูเขาต้นนี้จะขายได้เงินเท่าไร” นางถามยิ้มๆ
หูเฟิงส่ายศีรษะ “ไม่รู้”
“ไม่ว่าจะขายได้เท่าไร ข้าจะแบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง”
ชายหนุ่มพลันเลิกคิ้ว เด็กสาวใจกว้างนัก ครั้นคิดว่าตนเองคุ้มครองนางตลอดทาง แบ่งกับนางครึ่งหนึ่งก็สมควรแล้ว จึงไม่ได้ปฏิเสธอะไร ถึงอย่างไรที่บ้านของเขาก็ยากจนนัก ต้องการเงิน
นางใช้ใบไม้ห่อโสมอย่างดี แล้วใส่ลงไปในตะกร้า จากนั้นก็ปิดด้วยสมุนไพรทั่วๆ ไปจำนวนหนึ่ง ตอนกลับไปจะได้ไม่มีใครเห็นเข้า
บัดนี้นางกับครอบครัวสกุลไป๋ยังไม่ได้แยกบ้านกัน หากพวกเขารู้เรื่องนี้เข้า นางจะยอมทิ้งโสมให้พวกเขาหรือไม่? ย่อมไม่มีทางอยู่แล้ว
ทั้งสองคนกลับไปทางเดิม อาจจะเป็นเพราะโชคกลับมาแล้ว หูเฟิงจับไก่ป่าได้ระหว่างทางกลับอีกสองตัว แม้จะไม่นับว่าได้ราคาเช่นกัน แต่อย่างไรก็พอจะขายนำเงินมาใช้จ่ายภายในบ้านได้บ้าง
หลังจากลงเขา พวกเขาพักดื่มน้ำอยู่ริมลำธาร ถือโอกาสขุดผลบัวหิมะอีกหลุมหนึ่ง ก่อน
