้จะมีคุณภาพไม่เลว ทว่ายังคงไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ สมุนไพรชนิดนี้ธรรมดายิ่งนัก ถึงแม้ขุดออกมาได้จนเต็มตะกร้า ก็ขายไม่ได้ราคาเท่าไร
“พวกนี้ล้วนไม่ใช่สมุนไพรหรือ” หูเฟิงเห็นท่าทางเดี๋ยวตื่นเต้น เดี๋ยวผิดหวังของนาง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม
นางส่ายหน้า “เป็นสมุนไพร ทว่าไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ มันธรรมดาเกินไป ขายไม่ค่อยได้ราคาหรอก”
หูเฟิงเลิกคิ้ว “พูดเช่นนี้ แสดงว่าเจ้ารู้จักสมุนไพรหลายชนิดหรือ”
เด็กสาวเหล่มองเขา ใบหน้าหล่อเหลาดูเลือนรางภายใต้แสงเงาอยู่บ้าง ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงกระจ่างชัด “เจ้าไม่เชื่อข้า”
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร
นางยักไหล่ “จะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง แต่ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อข้า เหตุใดข้าต้องรักษาโรคให้เจ้าด้วย”
หูเฟิงหันหน้ามองไปยังทิศทางที่มืดสลัว ดวงตาของเขาค่อยๆ เหม่อลอย “เพราะข้าไม่มีทางเลือกอื่น”
เขาไม่เคยรู้ว่าตนเองเคยเป็นใคร ชื่อว่าอะไร และไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดตนเองถึงได้สูญเสียความทรงจำ เขากลายเป็นคนโง่ที่ไม่มีอดีต ที่เขาอยากตามหาความทรงจำที่หายไปเหล่านั้นกลับมา ก็เพื่อให้ตนเองกลายเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เหมือนๆ กับทุกคน
ครั้นเมื่อวานเห็นไป๋จื่อใช้วิธีที่พิเศษเช่นนั้น ช่วยชีวิตอิงจื่อที่ขาดอากาศหายใจไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด ไฟแห่งความหวังในใจของเขาที่แทบจะดับมอดไปแล้ว ก็ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมาใหม่
ไป๋จื่อคิดถึงอดีตของตนเอง คิดถึงความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ตนเคยประสบครั้นพ่อและแม่แ
