ท้ๆ ทิ้งนางไป หากเป็นเช่นนั้น นางย่อมไม่ต้องการอดีตเช่นนั้น และหวังมากกว่าว่าความทรงจำเช่นนั้นจะถูกลบทิ้งไปจากสมองของนาง ทว่าทุกครั้งที่นึกถึง นางก็จะรู้สึกเจ็บปวดใจเสียรอบหนึ่ง
“บางครั้งสูญเสียควาทรงจำไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ตามหาความทรงจำเหล่านั้นกลับมาได้แล้ว ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป” นางยิ้มอย่างขมขื่น ในใจรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมารางๆ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร ความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดพวกนั้น ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของนางเสมอ
เธอร่ำเรียนอย่างหนัก ผลการเรียนเป็นที่หนึ่งเสมอ ที่หนึ่งของอำเภอ ที่หนึ่งของมณฑล
แม้กระทั่งเป็นนักศึกษาปริญญาเอกควบสาขาแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบัน ที่อายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีคนแรกในประเทศ ตอนที่นางอายุยี่สิบสองปี ก็ได้หลายเป็นหมอดาวเด่นอายุน้อยที่สุด และรอบรู้ศาสตร์ต่างๆ ดีที่สุดเช่นกัน
……….
ตอนที่ 34 กินเนื้อสัตว์เธออยากใช้ความพยายามของตนเองพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็น ว่าเธอเก่งกาจเพียงใด และอยากให้พ่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอด้วยความอำมหิตเสียดายที่ตัดสินใจไปเช่นนั้นหลังจากพยายามอยู่นานมาก ในที่สุดก็พบข่าวคราวของพ่อแม่แท้ๆ เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากจบการเดินทางด้วยจิตในครั้งนี้แล้ว เธอจะไปหาพวกเขาพร้อมความภาคภูมิใจและความสำเร็จ ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาอย่างผึ่งผาย เพื่อบอกกับพวกเขาว่า ถึงแม้จะไม่มีพวกเขา เธอก็มีชีวิตที่ดีมากเช่นกันแต่น่าเสียดาย ความตั้งใจของมนุษย
