มยื่นมือไปคว้างูพิษตัวนั้นโดยไม่คิด ส่วนอีกมือหนึ่งดันไป๋จื่อออกอย่างรวดเร็ว
หูเฟิงออกแรงดันรุนแรงนัก ไป๋จื่อล้มคะมำลงกับพื้น ปากจูบกับเลนกลิ่นเหม็นเสียครั้งหนึ่ง ครั้นกำลังตะกียกตะกายลุกขึ้นคิดจะจัดการเขา กลับเห็นงูลายตัวใหญ่ในกำมือของเขาเสียก่อน มันตัวใหญ่เท่ากับลำแขนของเด็กคนหนึ่งเลยทีเดียว บัดนี้มันกำลังอ้าปากเผยเขี้ยวแหลมเล็ก ในลำคอส่งเสียงแปลกประหลาดอย่างยิ่งออกมา
เมื่อครู่มีงูตัวหนึ่งอยู่ข้างหลังนาง หากไม่ได้หูเฟิงช่วยนางไว้ ตอนนี้นางคงจะถูกงูกัดไปแล้ว
ชายหนุ่มจับตรงความยาวเจ็ดชุ่น[1]ของงูลาย แล้วฟาดลงบนลำต้นไม้ด้านข้างอย่างแรง ทำให้งูตัวนั้นมึนงง
เขาหันหน้ามามองนาง “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร เจ้าเล่า”
อีกฝ่ายส่ายหน้าเช่นกัน “ข้าก็ไม่เป็นอะไร ไปเถิด รีบไปหาสมุนไพรที่เจ้าต้องการ ขืนชักช้าต่อไป ฟ้าคงมืดจนลงเขาไม่ได้”
เด็กสาวชี้ไปที่งูลายที่ตายไปแล้วใต้ต้นไม้นั่น “พามันไปด้วย อีกเดี๋ยวไปหาท่านลุงหูและท่านแม่ที่ทุ่งนา พวกเราย่างกินด้วยกัน ถือโอกาสกินเนื้อสัตว์เสียเลย”
หูเฟิงเบิกตาโพลง ทำหน้าตาไม่อยากเชื่อ “กินงู งูกินได้ด้วยหรือ ทว่านี่เป็นงูพิษที่มีพิษนะ”
ไป๋จื่อก็ทำหน้าตาไม่อยากเชื่อเช่นกัน “เจ้าไม่เคยกินงูหรือ” งูเป็นสัตว์ที่อร่อยมาก เนื้อนุ่มรสชาติดี ไม่ว่าจะย่างหรือตุ๋น กินอย่างไรก็อร่อยทั้งนั้น
[1] ชุ่น (寸) เป็นหน่วยของมาตราวัดความยาว เท่ากับปร
