คนคนหนึ่งจะถูกลบเพราะความชอบพวกนั้นได้อย่างไร คนที่ไม่มีอดีตแม้สักนิด ยังเป็นคนธรรมดาได้อีกหรือ”
ชายหนุ่มพูดประโยคยาวๆ เช่นนี้น้อยมาก แม้กระทั่งพูดน้อยอย่างยิ่ง ทว่าวันนี้เขาเหมือนจะชอบพูดเสียเหลือเกิน เมื่ออยู่กับเด็กสาวผู้นี้แล้ว เขามักจะพูดอยู่เสมอ และเมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขาคล้ายกับกลายเป็นคนธรรมดายิ่งขึ้น เหมือนกับคนทั่วไปในหมู่บ้านพวกนั้น
ไป๋จื่อถอนหายใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าพูดถูก สถานการณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ข้าไม่อาจคิดว่าสูญเสียความทรงจำไปบ้างก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแย่ เพราะตนเองมีความทรงจำที่ไม่ดีอยู่ บางทีในความทรงจำของเจ้า อาจจะมีสิ่งที่สวยงามมากมายที่เจ้าไม่อยากลืม หรือเจ้าไม่อาจลืมได้เช่นกัน”
นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาจนทำให้คนสายตาพร่าเลือนภายใต้แสงเงานั้น สีหน้าของนางดูจริงจังขึ้นมากทีเดียว “หูเฟิง เจ้าวางใจเถิด ข้าจะต้องรักษาเจ้าให้หาย ให้เจ้าฟื้นคืนความทรงจำกลับมาโดยเร็ว”
แม้จะไม่รู้ว่าคำสัญญาของนางมีน้ำหนักมากเพียงใด ทั้งยังมีโอกาสสำเร็จมากเพียงใด ทว่าในใจของเขาก็ยังคงรู้สึกสบายใจนัก รู้สึกว่าชีวิตนี้มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง มีเป้าหมายให้ต่อสู้แล้ว
ขณะที่เขาคิดจะกล่าวขอบคุณ สุ้มเสียงรางๆ สายหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังของไป๋จื่อ สายตาของเขามองผ่านช่วงคอของนางไปยังลำต้นไม้ด้านหลัง งูลายสาบคอเขียวตัวหนึ่งกำลังแลบลิ้นยาวสีแดง พลางพุ่งเข้าใส่เด็กสาว
ชายหนุ่
