นแม่ที่ทุ่งนา พวกเราย่างกินด้วยกัน ถือโอกาสกินเนื้อสัตว์เสียเลย”หูเฟิงเบิกตาโพลง ทำหน้าตาไม่อยากเชื่อ “กินงู งูกินได้ด้วยหรือ ทว่านี่เป็นงูพิษที่มีพิษนะ”ไป๋จื่อก็ทำหน้าตาไม่อยากเชื่อเช่นกัน “เจ้าไม่เคยกินงูหรือ” งูเป็นสัตว์ที่อร่อยมาก เนื้อนุ่มรสชาติดี ไม่ว่าจะย่างหรือตุ๋น กินอย่างไรก็อร่อยทั้งนั้น[1] ชุ่น (寸) เป็นหน่วยของมาตราวัดความยาว เท่ากับประมาณ 3.34 เซนติเมตร
ตอนที่ 34 กินเนื้อสัตว์
เธออยากใช้ความพยายามของตนเองพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็น ว่าเธอเก่งกาจเพียงใด และอยากให้พ่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอด้วยความอำมหิตเสียดายที่ตัดสินใจไปเช่นนั้น
หลังจากพยายามอยู่นานมาก ในที่สุดก็พบข่าวคราวของพ่อแม่แท้ๆ เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากจบการเดินทางด้วยจิตในครั้งนี้แล้ว เธอจะไปหาพวกเขาพร้อมความภาคภูมิใจและความสำเร็จ ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาอย่างผึ่งผาย เพื่อบอกกับพวกเขาว่า ถึงแม้จะไม่มีพวกเขา เธอก็มีชีวิตที่ดีมากเช่นกัน
แต่น่าเสียดาย ความตั้งใจของมนุษย์สู้ลิขิตสวรรค์ไม่ได้ ยังไม่ทันที่เธอจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริง เธอก็เปลี่ยนจากหมอผู้โด่งดังในศตวรรษที่ยี่สิบสาม กลายเป็นเด็กสาวชาวบ้านในยุคสมัยที่แปลกประหลาดนี้เสียแล้ว
หูเฟิงจับตามองเด็กสาวตรงหน้าอยู่ตลอด บนใบหน้าเล็กที่ดูอ่อนเยาว์ ดวงตางดงามคู่นั้นทอประกายสดใส ขณะเดียวกันก็มีความลังเลและสับสนที่ขัดกับอายุเจืออยู่ลึกๆ
“คำพูดนี้แย่นัก ความทรงจำคืออดีตของคน อดีตของ
