ตอนที่ 27 ข้าป่วย
เขามองเห็นนางช่วยอิงจื่อให้กลับมามีชีวิตด้วยตาตนเอง จึงมั่นใจว่านางรู้วิชาหมอ
“ข้าจะไปเก็บสมุนไพร และข้าบอกกับท่านลุงหูไว้แล้ว”
หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร เขามองนางอยู่สักพักหนึ่ง สายตานั้นราวกับจะมองคนจนทะลุ
“ข้าพาเจ้าไปที่ภูเขาลั่วอิงได้ และปกป้องเจ้าระหว่างที่อยู่ในภูเขาลั่วอิงได้ด้วย แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
ไป๋จื่ออยากต่อว่าเขา มารดาเจ้าสิ เพียงแค่ติดสอยห้อยตามเขาไปเท่านั้น ทั้งไม่ได้ขอให้เขาทำอะไร คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเสนอเงื่อนไขขึ้นมา เขายังมีความเมตตาอยู่หรือไม่
ครั้นเห็นไป๋จื่อไม่พูดจา หูเฟิงก็พูดออกมาตามตรง “ข้าป่วย”
ไป๋จื่อย่อมรู้ว่าเขาป่วย “ป่วยก็ไปรักษาสิ!”
หูเฟิงเบือนหน้าหนี ทอดสายตามองไกลออกไป “หมอทั่วไปพวกนั้น…พวกเขารักษาไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น…ข้าไม่มีเงิน!”
ดังนั้น ประเด็นสำคัญคือหมอทั่วไปพวกนั้นรักษาไม่ได้ หรือเพราะเขาไม่มีเงินกันแน่
“เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าข้าจะรักษาได้” นางย้อนถาม
สายตาของหูเฟิงยังคงเหม่อมองไปไกลอยู่ “ลองดูเถิด!”
ไป๋จื่อพูดไม่ออก ความหมายที่ซ่อนเร้นของเขาคงจะเป็นเช่นนี้กระมัง ลองดูเถิด อย่างไรก็ไม่ต้องการเงิน เขาเพียงแค่นำทางเท่านั้น คงไม่มีความเสียหายอะไรมากกว่านี้…
หูเฟิงกล่าว “พวกเขาเรียกเจ้าว่าจื่อยาโถวหรือ”
นางพยักหน้า “ข้าชื่อว่าไป๋จื่อ คนที่คุ้นเคยกับข้าเรียกข้าว่าจื่อยาโถว ส่วนคนที่ไม่คุ้นเคยกันจะเรียกข้าว่าแม่นางไป๋ และข้ากับเจ้า
