หวินออกมา ให้ทั้งเจ้าใหญ่และเจ้ารองไปในเมืองด้วยกันจ้าวหลานได้รับบาดเจ็บแล้ว อีกทั้งตัวนางก็ไม่อยู่ เจ้าใหญ่และเจ้ารองไปที่อำเภอเช่นนี้ คาดว่าเย็นย่ำถึงจะกลับมาได้ ในบ้านเหลือเพียงสะใภ้และหลานๆ ทุกคนล้วนไม่ใช่คนที่จะยอมทำงาน ไม่มีใครยอมทำงานในทุ่งนาสักคน ปกติหญิงชราตำหนิเหล่าสะใภ้จนเป็นเรื่องธรรมดา ทว่านางตัดใจต่อว่าเหล่าหลานชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ได้ หลานชายคนใดบอกไม่อยากไปที่นา เช่นนั้นนางก็ไม่บังคับ ให้พวกเขาพักอยู่ในบ้านไปชาวบ้านที่ผ่านหน้าลานบ้านของพวกเขาเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นลูกหลานบ้านใดขี้เกียจเช่นนี้เลยจริงๆ ในเวลาเช่นนี้ บ้านอื่นล้วนตื่นไปทำงานตั้งแต่ตะวันยังไม่สาง ส่วนพวกเขาเอาแต่นอนอยู่ในบ้านทั้งเช้าค่ำ”ผ่านไปพักหนึ่งแล้ว หลิวซื่อก็ยกเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จกลับมาจากริมแม่น้ำ ครั้นเห็นหญิงชราตากลมอยู่ที่หลังลานบ้าน นางก็รีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าเพิ่งซักผ้าที่ริมแม่น้ำเสร็จ ท่านเดาสิว่าข้าได้ยินอะไรเข้า”หญิงชรามองตาขวางใส่นาง ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ข้าไม่ใช่คนหูตาไว จะเดาได้อย่างไร เจ้าอยากพูดก็พูด ไม่อยากพูดก็ไปเสีย”จนถึงตอนนี้นางยังพะวงเรื่องเมื่อวานไม่หาย หลิวซื่อสตรีสารเลวผู้นี้ เสียดายที่แม่สามีคนนี้ดีต่อนางนัก ช่วยนางในทุกเรื่อง ผลสุดท้ายแล้วนางกลับผลักภาระให้หญิงแก่เช่นนี้ เฮอะ…ไหนเลยหลิวซื่อจะไม่รู้ว่าตอนนี้แม่สามีคิดอะไรอยู่ นางตากเสื้อผ้าไปพลาง
