ตอนที่ 23 ขอบคุณ
จ้าวหลานตื่นตั้งแต่เช้า นางเห็นไป๋จื่อยังหลับอยู่ จึงคิดจะลงจากเตียงไปเตรียมน้ำล้างหน้าให้นางเงียบๆ ทว่าเพิ่งจะลงถึงพื้น ไป๋จื่อก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ขยี้ตาพลางกล่าวว่า “ท่านแม่พักเถอะ ข้าจะไปตักน้ำเอง”
“ไม่ต้องๆ เจ้านอนต่ออีกหน่อย มือซ้ายของข้ายังใช้ได้ มีแรงอยู่ แค่ตักน้ำกะละมังเดียวเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก”
“โธ่ท่านแม่…ท่านฟังข้านะ กะละมังไม้นี้หนักมาก มือข้างเดียวของท่านจะถือไหวได้อย่างไร รีบนั่งลงเถิด ข้าจะไปตักน้ำเอง” นางยกกะละมังไม้กำลังจะออกไป ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอกพอดี
ครั้นเปิดประตูไปดู ก็พบว่าเป็นอิงจื่อและมารดาของนาง
“ท่านน้ามาหาข้าหรือ” ไป๋จื่อกวาดสายตามองอิงจื่อที่อยู่ข้างหลังอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง ในมือของอิงจื่อถือตะกร้าไม้ไผ่อยู่ใบหนึ่ง บนนั้นมีผ้าคลุมไว้ ข้างในใส่อะไรบางอย่างไว้ด้วย
มารดาของอิงจื่อเบียดเข้ามาในเรือน นางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไป๋จื่อ เมื่อวานเจ้าช่วยชีวิตอิงจื่อไว้ พวกข้ายังไม่ได้ขอบคุณเจ้าเลย เมื่อครู่ไปสกุลไป๋มา พวกเขาบอกว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจึงมาหา”
ไป๋จื่อยิ้ม ทั้งยังโบกมือ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเจ้าค่ะ เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เพียงแค่ช่วยเหลือกันเท่านั้น”
อีกฝ่ายยิ้ม “สำหรับเจ้าอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับพวกข้าแล้ว เจ้าเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตอิงจื่อไว้ ข้าพูดจาด้วยคำสวยหรูไม่เป็นหรอก เอาเป็นว่าหลังจากวันนี้เป็นต
