วสิเจ้าคะ”
ลุงหูโบกมือ “ไหนเลยจะง่ายดายเช่นนั้น ได้ยินว่าลึกเข้าไปในเทือกเขาอันตรายมาก มีสัตว์ป่าดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วน ไม่ว่าผู้ใดเข้าไปในเทือกเขาลึก ล้วนไม่มีชีวิตรอดกลับมา ในนั้นเป็นหนทางสู่ความตายตามคำบอกเล่าของคนโบราณ ถึงแม้จะเป็นกองทัพใหญ่ ก็ไม่กล้าเข้าไปเสี่ยงอันตายโดยไม่คิดหรอก”
“เช่นนั้นก็ไม่มีใครกล้าไปยังเทือกเขาลั่วอิงเลยหรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อขมวดคิ้ว
ลุงหูส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก ไม่มีใครกล้าไปยังเทือกเขาลึก ทว่ายังมีคนไปบริเวณรอบนอกอยู่ มีพรานใจกล้าบางคนไปล่าสัตว์ที่รอบนอกเทือกเขาด้วย ก่อนหน้านี้ก็มีหลายคนเข้าไปเก็บสมุนไพร เพราะมีสมุนไพรดีๆ อยู่บนเขามากมาย ทว่าก็มีอันตรายให้ได้พบเห็นทุกที่ไป หมอหลายคนเข้าไปเก็บสมุนไพรต้องเสียชีวิต ตอนนี้จึงมีคนเข้าไปเก็บสมุนไพรที่นั่นน้อยยิ่ง”
จ้าวหลานมองท่าทางครุ่นคิดของไป๋จื่อ รีบถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงถามเรื่องพวกนี้”
“ข้ากำลังจะไปเก็บผักป่าพวกนั้นกลับมา และคิดว่าจะถือโอกาสหาดูว่ามีสมุนไพรที่ข้ารู้จักหรือไม่ เมื่อวานพูดกับท่านหมอลู่ไว้แล้ว ขอเพียงข้าหาสมุนไพรได้ เขาจะช่วยข้านำมันไปขายที่ร้านยาในอำเภอ” ไป๋จื่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ลุงหูกวาดสายตามองรูปร่างผอมบางของไป๋จื่อ ก่อนจะพูดอย่างเบิกบานใจ “เอาอย่างนี้ เมื่อวานหูเฟิงกล่าวว่าจะเข้าไปล่าสัตว์ในเขา เดิมทีคิดไว้ว่าวันนี้ตามข้าไปปลูกถั่วลิสงเสร็จแล้วค่อยไป เช่นนั้นข้าจะไปปลูกถั่วลิสงเพียงลำพัง แล้
