อนพร้อมเสียงหัวเราะ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่ากำลังอารมณ์ดี
ไป๋จื่อคิดหาหนทางได้ในทันที นางกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านลุงหู เมื่อครู่อิงจื่อกับแม่ของนางนำไข่ไก่มาให้ พวกข้ากำลังกลัดกลุ้มเพราะไม่รู้จะวางไว้ที่ใด หรือจะไปวางในในบ้านของท่านเสียเลย สุดท้ายแล้วจะได้ไม่ตกไปอยู่ในมือของคนสกุลไป๋”
หูจ่างหลินร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจ “นางก็นำไข่ไก่มาให้พวกเจ้าหรือ”
เด็กสาวพยักหน้า “เมื่อวานหูเฟิงงมอิงจื่อขึ้นมาไว้บนฝั่ง ข้าก็เข้าไปช่วยเล็กน้อย นางจึงนำไข่ไก่มาให้พวกข้า”
หูจ่างหลินส่งชามที่ถือไว้ให้นาง พลางยิ้มว่า “ดูสิ นี่เป็นไข่ไก่ที่นางให้เหมือนกัน ข้าต้มไว้หลายลูก เลยนำมาให้พวกเจ้าสองแม่ลูกเสียสองลูก รีบกินตอนที่ยังร้อนเถิด”
ไป๋จื่อรับไว้ด้วยความยินดี ถึงอย่างไรตนเองก็มีไข่ไก่ และกำลังวางแผนจะนำไปวางไว้ในบ้านของเขา นางไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยแล้ว
นางหันไปมองแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลอดชั้นเมฆข้างนอกนั่น จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า “ท่านลุงหู ภูเขาที่อยู่ใกล้หมู่บ้านหวงถัวของเราที่สุดคือลูกใดหรือ”
ลุงหูกล่าวโดยไม่ต้องคิด “พวกเรามีเทือกเขาลั่วอิงที่เชื่อมต่อกันไม่ขาดตอน ราวกับมังกรขนาดยักษ์ที่มีต้นไม้เกิดขึ้นบนตัวมากมายจุติบนโลก ได้ยินว่าอีกด้านหนึ่งของเทือกเขาลั่วอิงอยู่ในเขตแดนของราชวงศ์โจว”
ไป๋จื่อยิ้ม “เช่นนั้นหากราชวงศ์โจวอยากบุกแคว้นฉู่ของพวกเรา เพียงข้ามเทือกเขามาก็ได้แล้
