กหรือไม่ เมื่อวานพูดกับท่านหมอลู่ไว้แล้ว ขอเพียงข้าหาสมุนไพรได้ เขาจะช่วยข้านำมันไปขายที่ร้านยาในอำเภอ” ไป๋จื่อกล่าวพร้อมรอยยิ้มลุงหูกวาดสายตามองรูปร่างผอมบางของไป๋จื่อ ก่อนจะพูดอย่างเบิกบานใจ “เอาอย่างนี้ เมื่อวานหูเฟิงกล่าวว่าจะเข้าไปล่าสัตว์ในเขา เดิมทีคิดไว้ว่าวันนี้ตามข้าไปปลูกถั่วลิสงเสร็จแล้วค่อยไป เช่นนั้นข้าจะไปปลูกถั่วลิสงเพียงลำพัง แล้วให้หูเฟิงพาเจ้าเข้าไปในเขา หากเป็นเช่นนี้พวกข้าจะได้วางใจลงได้บ้าง”ไป๋จื่อรู้สึกอบอุ่นใจเล็กน้อย ลุงหูช่างเป็นคนดีนัก เขาคิดเผื่อนางอย่างรอบคอบโดยไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน
ตอนที่ 24 เทือกเขาลั่วอิง
นางจำได้ว่าปีก่อนนางไปเก็บผักป่า ระหว่างทางหลับมาเห็นองุ่นป่าด้วย จึงเก็บกลับมาจำนวนหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ได้เยอะมาก นางเกรงว่านำกลับไปที่เรือนใหญ่แล้วจะไม่พอแบ่ง จึงซ่อนไว้ในเรือนเล็ก ครั้นตกกลางคืนคนในเรือนใหญ่หลับกันแล้ว ถึงค่อยนำออกมาให้จื่อเอ๋อร์กิน
ใครจะรู้ว่ามีเด็กหนุ่มปากมากในหมู่บ้านเห็นที่นางเก็บองุ่นป่าเข้า ยังไม่ทันตกดึกเขาก็ไปบอกไป๋เสี่ยวเฟิง เจ้าเด็กนั่นลากพี่น้องสกุลไป๋พวกนั้นมา เกือบจะถล่มเรือนเล็กของนางจนพังพินาศ จนกระทั่งหาองุ่นป่าพบแล้วถึงจะยอมเลิกรา และเพราะเรื่องนี้เอง นางยังถูกแม่สามีต่อว่าไปตั้งครึ่งค่อนเดือน
ทั้งสองคนกำลังปรึกษาว่าควรซ่อนอย่างไร หูจ่างหลินก็ยกชามเขามา
“พวกเจ้าสองแม่ลูกกำลังทำอะไรกันอยู่หรือ” หูจ่างหลินเข้ามาในเรื
