ช
ไป๋จื่อเห็นว่าจ้าวซื่อที่นอนอยู่บนพื้นคล้ายจะขยับตัว ทว่ายังไม่ฟื้นขึ้นมา
นางกลอกตา ก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นได้ จึงรีบเงยใบหน้าเล็กน่าสงสารขึ้น แล้วกล่าวกับหญิงชราสกุลไป๋ว่า “ท่านย่า แม่ของข้าบาดเจ็บหนักนัก ท่านได้โปรดตามหมอมาให้แม่ของข้าด้วย”
หญิงชราขมวดคิ้ว ทำหน้าหงิกงอ “ตามหมอ? หากสกุลไป๋มีเงินเย็นถึงเพียงนั้น แล้วบิดาเจ้าจะตายได้อย่างไร เด็กอย่างเจ้านี่คิดเพ้อฝันทีเดียวนะ สันดานเลวนัก แค่ตีไปไม่กี่ไม้ ยังคิดจะเสียเงินเชิญหมอมา ฝันไปเสียเถอะ!”
คำตอบนี้อยู่ในความคาดหมายของทุกคน ในอดีตลูกชายคนสุดท้องได้รับบาดเจ็บ หญิงชราผู้นี้ก็ไม่ตัดใจเสียเงินเชิญหมอ ปล่อยให้แผลเล็กลุกลามเป็นแผลใหญ่ ผลสุดท้ายแม้แต่ชีวิตก็ไม่เหลือเช่นกัน
กับลูกชายตนเองยังใจไม้ไส้ระกำถึงเพียงนี้ กับสะใภ้นอกตระกูลและหลานสาวที่เก็บมาเลี้ยง นางจะใจดีด้วยได้อย่างไร
ไป๋จื่อหันไป ‘อ้อนวอน’ หัวหน้าหมู่บ้าน “หัวหน้าหมู่บ้านเจ้าคะ แม่ของข้าเกือบจะไม่ไหวแล้ว ท่านโปรดช่วยแม่ของข้าด้วย”
หัวหน้าหมู่บ้านสงสารจื่อยาโถว[1]จับใจ เขาเห็นเจ้าสามเก็บเด็กคนนี้มาจากในป่าด้วยตาของเขาเอง ทีแรกยายแก่ไป๋ไม่ยินยอมรับเลี้ยง และเขาเองก็เป็นคนให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ เสียแรงและเปลืองน้ำลายไปไม่น้อย นี่ถึงทำให้เจ้าสามและภรรยาสมดังใจหวัง
กลับไม่คิดเลยว่านานวันเข้าหญิงชราคนนี้ยิ่งทำเกินไป หากไม่ถือโอกาสนี้สั่งสอนนางสักครั้ง นางอาจจะก่อเรื่องใหญ่
