ตอนที่ 5 จะรักษาหรือไม่?
หญิงชรามีสีหน้าลำบากใจ “ทว่าในมือของข้าไม่มีเงินจริงๆ โสมของเจ้าข้าก็ซื้อไม่ไหว ใช้ยาอื่นได้หรือไม่”
หมอลู่ครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า “ใช้โสมทรายได้ แม้จะได้ผลด้อยกว่ามาก แต่ก็ดีกว่ายาบำรุงร่างกายทั่วไปอยู่บ้าง ราคาก็ถูกกว่าไม่น้อย”
สีหน้าของหญิงชราดูดีใจมาก “เช่นนั้นก็ได้ ใช้โสมทรายนั่นแหละ”
หมอลู่หยิบกระดาษและพู่กันออกมาจากในล่วมยา ก่อนจะเขียนใบสั่งยาให้อีกฝ่ายดูด้วยความรวดเร็ว “นี่เป็นใบสั่งยาที่ข้าออกให้จ้าวหลาน ท่านลองดู หากไม่มีปัญหา ข้าจะกลับไปหยิบยาแล้ว”
หญิงชราและหลิวซื่อไม่รู้หนังสือ จึงหยิบใบสั่งยามาทำเป็นอ่าน
หลิวซื่อส่งใบสั่งยาคืนให้ท่านหมอลู่ พลางหัวเราะแห้งๆ “ท่านหมอลู่ พวกข้าไม่รู้หนังสือ ดูไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านบอกพวกข้าว่าต้องใช้เงินเท่าไรก็พอ”
หมอลู่รับใบสั่งยามา เขาเลิกคิ้วและกวาดสายตามองสตรีสูงวัยที่มีสีหน้าไม่พอใจครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงทุ้มว่า “ค่าตรวจรักษาหนึ่งตำลึง ค่ายาสามตำลึง รวมทั้งหมดสี่ตำลึงเงิน หากพวกท่านไม่ไหวจริงๆ ติดค่าตรวจรักษาหนึ่งตำลึงไว้ก่อนได้ ส่วนค่ายาจำเป็นต้องจ่ายก่อน”
“อะไรนะ สี่ตำลึงเงิน?” หญิงชราได้ยินดังนั้น ก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง “รักษาบาดแผลต้องใช้ถึงสี่ตำลึงเลยหรือ นี่เจ้าจะปล้นกันหรืออย่างไร”
ท่านหมอลู่ไม่พอใจกับคำพูดนี้ เขาทำหน้าเคร่งในทันที “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านก็ส่งคนไปที่โรงหมอของอำเภอ ดูสิว่าหากเสียแค่สี่ตำล
