ตอนที่ 3 ช่วยแม่ของข้า
หัวหน้าหมู่บ้านมองตาขวางใส่สตรีสูงวัยและหลิวซื่อ
ทั้งสองคนก็ดูออกว่าไป๋จื่อไม่ใช่ศพฟื้น และนางไม่ได้ตายจริงๆ ย่อมไม่รู้สึกหวาดกลัวแล้ว พวกนางจึงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น
ฝ่ายแม่สามีกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้าน “นี่เป็นเรื่องของสกุลไป๋ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องลำบากหัวหน้าหมู่บ้านหรอก”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวด้วยความโมโห “นี่ยังเรียกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกหรือ? เกือบจะมีคนผู้หนึ่งตายแล้ว พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิต วันนี้โชคดีที่ไป๋จื่อยังไม่ตาย ถ้าหากมีอันเป็นไปจริง พวกเจ้าสองคนก็จงรอเข้าไปอยู่ในคุกเฉยๆ เสียเถอะ”
หญิงชรารู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง นางรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “หัวหน้าหมู่บ้านช่างพูดล้อเล่นเหลือเกิน ลูกบ้านไหนยังไม่ป่วยออดๆ แอดๆ บ้าง เช่นนั้นครอบครอบของเด็กที่ตายไปต้องเข้าคุกอย่างนั้นหรือ”
ไป๋จื่อที่อยู่ข้างๆ ลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยเสียงเย็นชา “นั่นเป็นเพราะยังไม่มีใครแจ้งความ อย่าเพิ่งไปสนใจพวกข้าราชการ หากข้าตายจริง เมื่อท่านแม่ไปฟ้องร้องที่อำเภอ พวกท่านสองคนจะหนีพ้นหรือ”
หัวหน้าหมู่บ้านเลิกคิ้วมองไป๋จื่อครั้งหนึ่ง ‘เด็กคนนี้ รู้เรื่องไม่น้อยเลย’
“ไป๋จื่อพูดถูกต้อง มีเหตุผล” หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า
แม่สามีและหลิวซื่อสบตากันครั้งหนึ่ง ในแววตามีความขลาดกลัว ในใจคิดว่าโชคดีที่เด็กคนนี้ฟื้นขึ้นมา ไม่เช่นนั้นพวกนางต่างหากที่จะเป็นฝ่ายดูน่าสมเพ
