ให้ชาวบ้านขึ้นมาบนเขานี้ งานของพวกเรายังไม่เสร็จดี” ผมตะโกนกลับไป
ตอนนี้รอยกัดของตั๊กแตนทำให้ตุ่มเหล่านั้นบวมขึ้นมาก จึงต้องใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อก่อน
ส่วนที่ห้ามไม่ให้ชาวบ้านขึ้นมาก็เพราะกลัวว่าไฟป่าจะลุกลาม และพวกเขาอาจถูกพามายังหลุมศพอาฆาตโดยไม่ตั้งใจ
ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดี แต่หากมีเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมา แล้วมีคนต้องสังเวยชีวิตเพิ่มอีก นั่นจะกลายเป็นปัญหาใหญ่
เหลียงโหย่วชีพยักหน้าหงึกๆ ทันทีที่ได้ยิน
“ได้ๆ ผมจะรีบไปเอามาให้!” พูดจบ เขาหันไปพูดคุยกับชาวบ้านสองคนข้างๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ชาวบ้านทั้งสองมองมาทางพวกเราอยู่พักหนึ่ง แล้วเดินตามเหลียงโหย่วชีลงเขาไปอย่างรวดเร็ว ส่วนพวกเราก็กลับมาทำงานต่อ
ผลลัพธ์ออกมาเหมือนกันหมด ทุกหลุมศพมีตัวอ่อนแมลงและไข่แมลงอยู่เต็มไปหมด
แมลงพวกนี้เป็นพวกแมลงวิญญาณชั้นต่ำ ถ้าโดนแดดเผาไปสักพักก็จะตายเอง พวกมันไม่ได้เป็นภัยอะไรต่อพวกเรา แค่ดูแล้วชวนขยะแขยงเท่านั้น
ขณะกำลังขุดหลุมศพที่สอง เหลียงโหย่วชีก็กลับมาพร้อมกับเหล้าขาวสองขวด
เมื่อเห็นว่าพวกเรามีตุ่มบวมแดงขึ้นเต็มตัว เขาก็ถามด้วยความกังวล “พวกคุณเป็นอะไรกัน ถูกตั๊กแตนกัดใช่ไหม”
พวกเราพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไร จ
