พยักหน้า “ได้ๆ…”
เขาพูดจบ ผมก็ยื่นตาข่ายสะกดวิญญาณให้เขาถือ
เมื่อพวกเราเดินออกจากหลุมศพและลงมาถึงช่วงกลางเขา พบว่ามีชาวบ้านสิบกว่าคนยืนรวมตัวกันอยู่
กลุ่มชาวบ้านที่ยืนรออยู่ล้วนเป็นคนที่เฝ้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นพวกเราถือโกศอัฐิลงมา พวกเขาก็มีท่าทีหวาดหวั่น
หลายคนเอ่ยถามเหลียงโหย่วชี “โหย่วชี จัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วหรือยัง”
“น้องชาย ภรรยาของนาย คืนนี้…จะไม่กลับมาใช่ไหม”
“ต่อไปเรายังขึ้นเขาได้อยู่ไหม”
“…”
ทุกคนต่างพูดกันเสียงเซ็งแซ่ ขณะที่เหลียงโหย่วชีไม่รู้จะตอบอย่างไร ทำได้เพียงหันมามองพวกเรา
ผมมองดูชาวบ้านเหล่านี้ก่อนกล่าวขึ้น “พี่น้องทุกท่าน เรื่องนี้ยังไม่จบ คืนนี้ทุกคนอย่าออกจากบ้าน กินข้าวเย็นเสร็จแล้วรีบพักผ่อน พวกเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นภายในคืนนี้ ขอให้ทุกคนวางใจ…”
ผมไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เพียงแค่กล่าวสั้นๆ แล้วส่งสัญญาณให้เหลียงโหย่วชีเดินต่อไป ทิ้งให้ชาวบ้านยืนซุบซิบกันต่อ
เสียงพูดคุยเบาๆ ยังแว่วมาให้ได้ยินจากด้านหลัง
“เด็กสามคนนั่นเป็นนักพรตเหรอ ไปล้างรังต่อแตนมาหรือไงน่ะ ดูสิ หน้าของเด็กสาวนั่นบวมจนแทบจำไม่ได้!”
“เด็กพวกนั้นดูอายุน้อยกว่าหลานฉันอีก จะไหวเห
