สายตาไม่น้อย แต่พวกเขาไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว อยากสนทนาสิ่งใดก็สนทนาสิ่งนั้น ไม่กลัวเปิดเผยความลับอะไรทั้งสิ้นเจียงฉางเซิงเอ่ยอย่างไม่อินังขังขอบ “ภัยหนนี้สมควรเผชิญ หลบไม่ได้ หนีไม่พ้น”ไป๋ฉีเอ่ยอย่างเป็นกังวล “แม้วิถีเซียนจะแข็งแกร่งรุ่งเรืองแล้ว แต่มหันตภัยแห่งการคืนชีพก็ใช่ว่าจะดูถูกได้ ตั้งแต่โบราณจรดปัจจุบันมีผู้แข็งแกร่งตายไปตั้งไม่รู้เท่าไร มีกายเนื้อของผู้เก่งกาจไร้เทียมทานตั้งเท่าไรที่ยังคงถูกรักษาไว้ หากพวกเขายกพวกมารุมโจมตีวิถีเซียนจริง ก็ไม่รู้ว่าวิถีเซียนในปัจจุบันจะต้านทานเอาไว้ได้หรือไม่”เจียงฉางเซิงหัวเราะแต่ไม่เอ่ยตอบต่อมู่หลิงลั่วถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “มหันตภัยแห่งการคืนชีพเพ่งเป้ามาที่โลกสวรรค์ เห็นชัดว่าเบื้องหลังมีพลังบางอย่างควบคุมอยู่ ตัวตนเช่นไรกันที่ควบคุมผู้คืนชีพจำนวนนับไม่ถ้วนให้บุกมา เขาทำได้อย่างไรกัน”ผู้คืนชีพกระจัดกระจายอยู่ทั่วสามพันโลก สามพันโลกกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนั้น แต่ผู้คืนชีพจากทุกถิ่นที่กลับเดินทางมายังโลกสวรรค์กันหมด คำสั่งนี้ส่งไปถึงได้อย่างไรกันนางนึกถึงมหาพิภพจิตจรขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล หรือว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังมหันตภัยแห่งการคืนชีพครอบครองสิ่งที่คล้ายกับมหา
