ใหม่จากเปลวไฟ’
ทั้งหมดนี้ล้วนมีบันทึกไว้ในบันทึกของอาจารย์ปู่…
หลังจากหญ้าแห้งถูกเผาจนหมด เถ้าถ่านจากมันก็ปลิวมาติดอยู่บนโกศอัฐิ พวกเราจึงหยิบตะขอเหล็กสองอัน หรือที่เรียกว่า ‘ตะขอเกี่ยวศพ’ มาใช้ยกโกศขึ้นจากหลุม
บนโกศเต็มไปด้วยโคลนสีดำและขี้เถ้าหญ้า
พวกเราไม่ได้ใช้มือสัมผัสโดยตรง แค่เกี่ยวขึ้นมาวางตากแดด
ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณที่ดุร้ายแค่ไหน หากโกศอัฐิหรือโลงศพถูกวางตากแดดเป็นเวลานาน พลังอาฆาตก็จะจางลง สิ่งอัปมงคลจะถูกขจัดไป
สุดท้าย เม่าจิ้งกับผมช่วยกันหาเศษหินสองก้อน จากนั้นนำไปอังไฟจากเทียน ก่อนจะโยนลงไปในหลุมศพ
เมื่อโยนหินที่ผ่านการเผาลงไปในหลุมศพแล้ว วิญญาณอาฆาตจะไม่สามารถกลับลงไปได้อีก หากพวกมันพยายามกลับลงไป จะรู้สึกทรมานเหมือนถูกไฟเผา
นี่คือที่มาของคำว่า ‘รื้อหลุมศพ’
“เรียบร้อย!” ผมตบมือปัดฝุ่น
พานหลิงเห็นว่าผมกับเม่าจิ้งทำงานเสร็จแล้วจึงถามขึ้น “ศิษย์พี่ พี่เจียง เราต้องเปิดโกศอัฐิตอนนี้เลยไหม”
เม่าจิ้งส่ายหน้า ก่อนจุดบุหรี่ขึ้นสูบ
ส่วนผมตอบเสียงดัง “ไม่ต้องรีบ ติดยันต์และใช้ตาข่ายสะกดวิญญาณคลุมไว้ก่อน ปล่อยให้โกศอัฐิถูกแดดเผาไปสักพัก รอจนจัดการกับอีกสามหลุมศพเสร็จค่อยจัดการ
