านหลัง
“พรึบ!” ร่มปรภพกางออกเต็มที่ ขวางพวกมันเอาไว้
พวกมันกระแทกเข้ากับตัวร่มอย่างจัง
เสียงกระแทกดัง “ปังๆ!”
พวกมันถูกแรงสะท้อนจากร่มปรภพดีดกระเด็นออกไปทันที
นี่เป็นอีกครั้งที่เราทำร้ายพวกมันแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
เม่าจิ้งและพานหลิงเห็นโอกาส จึงรีบเงื้อกระบี่ไม้ท้อขึ้น แล้วฟันใส่วิญญาณร้ายตนหนึ่ง
ส่วนผมเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป ผมกระชับกระบี่กระดูกปลาแน่น ก่อนจะแทงเข้าไปตรงท้องพ่อของเหลียงโหย่วชี
“อ๊าก!” เสียงร้องโหยหวนดังลั่น
เม่าจิ้งและพานหลิงที่ร่วมมือกันโจมตีแทงกระบี่เข้าใส่วิญญาณหญิงอีกตนได้เช่นกัน
วิญญาณร้ายทั้งสองถูกตรึงเอาไว้ ความตายอยู่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น
พวกเราสามคนสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความยินดี พวกเราต้องการจัดการพวกมันให้จบสิ้นในตอนนี้ ถ้าทำได้จะช่วยลดภาระในการทำลายหลุมศพของพวกมันพรุ่งนี้ได้มาก
ผมชักกระบี่กระดูกปลาออกมา เตรียมจะฟันลงไปที่ศีรษะของพ่อเหลียงโหย่วชี ทำให้เขาสลายเป็นจุณ
แต่ในจังหวะสำคัญนั้นเอง วิญญาณหญิงสองตนที่พึ่งล่าถอยออกไปก่อนหน้านี้กลับโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างอีกครั้ง…
เสียง “วี้ดดด” ดังขึ้น ก่อนที่พวกมันจะพ่นควันดำออกมาเป็นสาย
กลุ่มควันด
