พวกเราสามคนต้านการโจมตีจากผีทั้งสี่ไปแล้วสี่ห้ารอบ นอกจากฝ่ามือกับแขนจะรู้สึกชาเล็กน้อย ก็ไม่มีปัญหาใดๆ
ตามที่ผมคาดการณ์ไว้ ตอนนี้น่าจะถึงเวลาแล้ว การสลับเปลี่ยนของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ได้เริ่มขึ้นแล้ว
ผีทั้งสี่ตนตรงหน้า คงทนได้อีกไม่นาน เพราะเมื่อการผลัดเปลี่ยนสิ้นสุด เวลาที่เหลือจะอยู่ภายใต้การครอบงำของ ‘สุริยัน’ พลังหยินจะถูกกดทับโดยอัตโนมัติ
ไม่ว่าวิญญาณอาฆาตจะทรงพลังแค่ไหน หากไม่ใช่ในสถานที่ที่มีพลังอาฆาตเข้มข้นพลังของพวกมันจะลดลงกว่าครึ่ง และหากพวกมันยังไม่ยอมจากไปเมื่อแสงอาทิตย์ส่องมาถึง ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราลงมือด้วยซ้ำ เพียงแสงแดดก็สามารถทำให้พวกมันมลายหายไปได้ทันที
“ตายซะ!”
“คืนสามีฉันมา!”
“….”
วิญญาณหญิงทั้งสามตนยังคงกรีดร้อง ก่อนพุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง
ร่มปรภพของผมสะท้อนพวกมันออกไปสองตน
ขณะที่ผม เม่าจิ้ง และพานหลิงร่วมมือกันต้านรับการโจมตีของอีกสองตนที่เหลือ
เหล่าวิญญาณอาฆาตคำรามอย่างคับแค้นใจ
แต่พวกมันทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ และในตอนนั้นเอง…
เสียงไก่ขันตัวแรกก็ดังก้องไปทั่วหมู่บ้านอูเป่ยข่าน
“เอ้กอีเอ้กเอ้ก”
เสียงของมันสะท้อนก้องไปทั่วความมืดมิด ประกาศการมาถึงของรุ่งอร
