ุณ
เมื่อเสียงขันของไก่ดังขึ้น วิญญาณอาฆาตทั้งสี่ตนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พวกมันชะงักค้างกลางอากาศ หยุดการเคลื่อนไหวในทันที
และในช่วงเวลานั้นเอง
เสียงไก่ขันทั่วทั้งหมู่บ้านก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“เอ้กอีเอ้กเอ้ก”
“เอ้กอีเอ้กเอ้ก”
มันนดังขึ้นเป็นทอดๆ ไม่ขาดสาย
วิญญาณหญิงทั้งสามตนดูเหมือนจะยังทนไหว แต่พ่อของเหลียงโหย่วชีกลับมีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด
ทุกครั้งที่เสียงขันดังขึ้น ร่างของเขาจะกระตุกแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่าเสียงขันของไก่แต่ละครั้งทำให้เขาหวาดกลัวสุดขีด
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังจ้องมองไปยังเตียงที่เหลียงโหย่วชีซ่อนตัวอยู่
ก่อนจะพูดด้วยเสียงแหบพร่า “โหย่วชี… ลูกพ่อ… พ่อต้องไปแล้ว ลูกจะไม่ออกมาหน่อยหรือ”
ทันทีที่เขาพูดจบ วิญญาณหญิงทั้งสามตนก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“ที่รัก…ฉันง่วงแล้ว…”
“โหย่วชี พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาอีก!”
“พี่เหลียง พรุ่งนี้ฉันไม่อยากเห็นสามคนนี้อีก!”
หลังจากพูดจบ วิญญาณอาฆาตทั้งสี่ก็มองไปที่ใต้เตียงพร้อมกัน จากนั้นพวกมันก็ถอยหลังออกไปอย่างเป็นระเบียบ
เหลียงโหย่วชีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงไม่กล้าแม้แต่จะตอบอะไรออกมา ทำได้เพียงกุมศีรษะตัวเอง หอบหายใจอย่างหนัก
พวกเราไม่ขยับเขยื้อน
