เรียงรายเป็นเส้นตรงเหมือนกำลังชี้นำทาง“สมควรตายยิ่งนัก กลับไปไม่ได้…เป็นอย่างที่คิดจริงๆแม้แต่มรรคาจารย์ก็ไม่รู้สึกถึงการเรียกหาของข้า…”เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ทำหน้าสิ้นหวัง ก่อนหน้านี้ที่มหาสมุทรเชื่อมอนธการเขาได้เข้าไปในมหาพิภพจิตจร ทำให้เขามีความหวังต่อมรรคาจารย์เสี้ยวหนึ่ง คิดว่าต่อให้ตนอยู่ที่นี่ก็ติดต่อกับมรรคาจารย์ได้ ทว่าความเป็นจริงช่างโหดร้ายอยู่ที่นี่เขาเข้าไปในมหาพิภพจิตจรไม่ได้ ติดต่อกับมรรคาจารย์ก็ไม่ได้ เขาก็เป็นเหมือนดวงวิญญาณโดดเดี่ยวลอยล่องอยู่ในดินแดนรกร้างว่างเปล่า ความเงียบเหงาและสิ้นหวังวนเวียนอยู่ในใจเขาเขาไม่รู้ว่าจะออกจากที่นี่อย่างไร และที่บัดซบยิ่งไปกว่านั้นก็คือเขาอยู่ในสถานการณ์อับจนหนทาง แต่ภายในใจกลับอดเป็นห่วงเจ้าหนูเจียงอี้มิได้พวกเขาไม่ได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน ทั้งยังไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด เหตุใดตนถึงได้ห่วงใยอีกฝ่ายเช่นนี้กันเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์นึกไปถึงอดีตของตนกับเจียงอี้ เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน บางทีก็อาจจะเป็นเพราะเจียงอี้กระตือรือร้นในการชักจูงเขาก้าวเข้าสู่วิถีเซียน วันเวลาที่ทั้งสองได้ออกเดินทางด้วยกันก็ยิ่งทำให้เขายากจะลืมเลือนเมื่ออารมณ์ควา
