ักนิด
เม่าจิ้งยิ่งกว่านั้น เขาหลับตาสนิท ไม่แม้แต่จะมองศิษย์น้องของเขา
ผมอยากจะนอนเหมือนกัน แต่เพราะนอนมากเกินไปตอนอยู่โรงพยาบาล ตอนนี้เลยไม่ง่วงสักนิด
ตลอดทาง ผมได้ยินเสียงพานหลิงพูดไม่หยุดจนหูแทบด้าน เธอไม่รู้จักเหนื่อยเลยหรือไรกัน
จนกระทั่งช่วงห้าโมงเย็น พวกเราก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านอูเป่ยข่าน
แต่ทันทีที่ก้าวลงจากรถ พวกเราเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังหามโลงศพลงมาจากภูเขา…