เข้าโรงพยาบาลออกมา
ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวแสบจมูกและความเย็นยะเยือกเล็กน้อย ก่อนที่ตาทิพย์จะเปิดขึ้น
ผมไม่ลังเล รีบหันกายเดินออกไปข้างนอกทันที
เมื่อผมเดินออกจากห้องมาถึงบริเวณทางเดิน ทางเดินที่เมื่อครู่นี้ยังว่างเปล่ากลับมีผู้ป่วยทั้งชายหญิง เด็ก คนแก่หลายสิบคนเพิ่มขึ้นมา
ผู้ป่วยเหล่านี้ใบหน้าล้วนซีดเซียว ก้มหน้าต่ำเล็กน้อย เดินไปเดินมาอยู่ตลอดเวลา
ทันทีที่ผมเปิดประตูออกมา ผู้ป่วยหลายสิบคนนี้หยุดเดินพร้อมกัน หันหน้ามามองผมเป็นตาเดียว
ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด ดวงตาสีเทาหม่น
แค่เห็นก็ทำให้คนรู้สึกขนหัวลุกแล้ว…
แต่ผมกลับดูสงบนิ่ง
ผมรู้ดีว่าพวกเขาเป็นอะไร และรู้ด้วยว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ทำไม
ผมไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกกลัว ยังพยักหน้าแล้วยิ้มให้พวกเขา นับเป็นการทักทายกันอย่างหนึ่ง
เพราะในกลุ่มผู้ป่วยสิบกว่าคนนี้ มีบางคนที่ผมพอรู้เรื่องราวของพวกเขาอยู่บ้าง
ตรงหน้าผมคือคู่แม่ลูกในชุดผู้ป่วยที่กำลังเล่นตุ๊กตากระต่าย พวกเขากินเห็ดพิษเข้าไป มาที่โรงพยาบาลเมื่อวานซืน เพิ่งเสียชีวิตเมื่อวานนี้
หญิงชราที่อยู่ข้างๆ สองแม่ลูกนั้นเคยพักอยู่ห้องข้างๆ ห้องผม เมื่อเช้าวันนี้หัวใจวายกะทันหัน ช่วยชีวิตไว้ไม่ทันจึงเ
