ยว บรรยากาศกดดันเป็นอย่างยิ่ง
พอลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ผมรีบเดินออกจากลิฟต์ทันที
ส่วนพวกเขายังคงยืนนิ่งอยู่ในลิฟต์ รอให้ประตูปิดลง
ในห้องโถงชั้นหนึ่งมีผู้ป่วยสิบกว่าคนเดินไปเดินมา
ผมไม่ได้สนใจพวกเขา รีบเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว มุ่งไปยังสวนหลังอาคารผู้ป่วย
เพราะตาทิพย์เปิดอยู่ ทำให้ผมมองเห็นทั่วทั้งสวนหลังอย่างชัดเจน
เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ พลันสังเกตเห็นเรื่องแปลกประหลาดเรื่องหนึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นทางเดิน ลิฟต์ หรือห้องโถง ทุกที่ในโรงพยาบาลล้วนมีวิญญาณคนตายเดินวนเวียนอยู่ แต่มีเพียงสวนหลังอาคารแห่งนี้ที่เงียบสงัด ไร้แม้แต่เงาของวิญญาณสักดวงเดียว…
