นจนถึงเช้า
กระทั่งหลี่เสี่ยวหมิ่นที่เพิ่งเลิกกะกลางคืนแวะมาหาผม เมื่อเห็นผมตื่นแล้ว เธอดูดีใจมาก ถามผมว่าอยากกินอะไร เดี๋ยวจะไปซื้อให้
ผมบอกว่าเอาโจ๊กก็พอ แล้วขอให้เธอช่วยซื้อโทรศัพท์ให้ด้วย อยู่โรงพยาบาลแบบนี้มันน่าเบื่อ สั่งอาหารก็ลำบาก
หลี่เสี่ยวหมิ่นไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอออกไปทันทีโดยไม่ถามถึงเงิน
ไม่นานเธอกลับมาพร้อมกับอาหารเช้าและโทรศัพท์เครื่องใหม่ เป็นสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่จากแบรนด์จีน ราคากว่าสี่พันหยวน
ผมไม่คิดว่าเธอจะเลือกซื้อรุ่นที่ดีที่สุดมาให้เลย
ผมมองเธอก่อนพูดขึ้น “เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้ในวีแชทนะ”
แต่เธอกลับส่ายหน้า “ไม่ต้อง ฉันให้เป็นของขวัญ ครั้งก่อนนายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันยังไม่ได้ตอบแทนเลย”
“เฮ้ย เรื่องแค่นั้นเอง! นั่นมันหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ให้ฉันจ่ายเองเถอะ”
ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนเสียบซิมการ์ดเพื่อโอนเงินคืนให้เธอ
จู่ๆ หลี่เสี่ยวหมิ่นกลับมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ก็ก้มลงมากระซิบเหมือนกำลังแอบทำอะไรลับๆ “เจียงหนิง บอกฉันมาตามตรง บาดแผลของนายน่ะ เกิดจากหมาจริงๆ เหรอ”
