ผมไม่สนใจอีกแล้ว
เมื่อถึงวันหนึ่งที่ผมแข็งแกร่งขึ้น ผมจะทำลายตึกเก้าศพให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะเป็นอาถรรพ์ร้ายหรืออะไรก็ตามที่ซ่อนอยู่ใต้ตึกเก้าศพ ผมต้องพาเสี่ยวอวี่ออกมาให้ได้!
“ฉันไม่กลัวอันตราย จะเป็นหรือตาย ขอแค่ได้กุมมือเธอก็พอ”
ผมเอื้อมมือไปกุมมือของเสี่ยวอวี่แน่นขึ้น ไม่ว่ามือของเธอจะเย็นเฉียบเพียงใด ผมก็ไม่อยากปล่อยไป
เธอมองผมด้วยสายตาอบอุ่นและลึกซึ้งเหมือนช่วงเวลาหนึ่งปีก่อน ตอนที่เราคบกันใหม่ๆ ไร้ซึ่งภาระ ไร้ซึ่งความวุ่นวาย
หากเป็นไปได้ ผมอยากให้ช่วงเวลาหยุดลงตรงนี้ตลอดไป
แต่เสี่ยวอวี่มีเวลาจำกัด ทันใดนั้น ร่างกายของเธอเริ่มพร่าเลือน
ผมขมวดคิ้ว “เสี่ยวอวี่…ร่างของเธอ…”
เธอมองไปที่ร่มดำข้างๆ ก่อนจะหันมาตอบผม “เจียงหนิง…ครั้งก่อนที่คุณอยู่ใกล้พวกมันเกินไป มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอก ในร่มนี้มีค่ายกลวิญญาณซ่อนอยู่ และมีเพียงเลือดของคุณเท่านั้นที่สามารถกระตุ้นมันได้ เมื่อค่ายกลถูกกระตุ้น ฉันจะรับรู้ว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันสามารถใช้พลังของร่มดำปรากฏตัวได้ชั่วคราว ดังนั้น ร่างที่คุณเห็นตอนนี้จึงไม่ใช่ร่างที่แท้จริงของฉัน เป็นเพียงวิญญาณจำแลงของฉันเท่านั้น และการที่ฉันมา
