ผมรู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายเต็มทีแล้ว และการตายแบบนี้มันทรมานเกินไป โดยปกติแล้ววิญญาณและร่างกายควรเป็นหนึ่งเดียวกัน มีเพียงตอนที่ร่างกายหมดอายุขัยหรือได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเสียชีวิต วิญญาณถึงจะแยกออกจากร่าง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมตอนนี้คือร่างกายยังไม่ตาย กลับถูกเจ้าปีศาจนี่บังคับดึงวิญญาณออกไปด้วยพลังอันบ้าคลั่ง
มันเหมือนกับการกรีดแผลลึกลงไปที่ขา จากนั้นใช้แรงดึงกระดูกออกมาทั้งๆ ที่เนื้อยังติดอยู่ มันเป็นความเจ็บปวดที่รุนแรงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพราะความเจ็บนี้ไม่ใช่แค่ความรู้สึกทางกาย แต่มันเป็นความเจ็บที่ฝังลึกลงไปในวิญญาณ เจ็บจนแทบขาดใจ
“อ๊าก!” ผมกรีดร้องออกมาโดยไม่อาจทนได้
แต่นักพรตเก้าศพกลับดูสนุกสนานกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางกระชากวิญญาณของผมออกจากร่างทีละนิด
“สัตว์เลี้ยงที่ไม่เชื่องก็ต้องสั่งสอนกันบ้าง ใครกล้าท้าทายฉันก็ต้องเตรียมใจรับความทรมานให้ดี ฮ่าๆๆ!”
“ปล่อยศิษย์ฉัน! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!” อาจารย์มองผมด้วยดวงตาแดงก่ำ
เขาไม่สามารถร่ายคาถาหรือขยับตัวได้ ทำได้เพียงมองดูผมถูกทรมาน ถูกดึงวิญญาณออกไปต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกนี้ทำให้อาจารย์เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว มันกระตุ้นให้เ
