ฝ่ายตรงข้ามหัวเราะด้วยท่าทีของผู้ชนะ
อาจารย์เปล่งเสียงออกมาอย่างดื้อรั้น “ปล่อย…ปล่อยฉันลง…”
“อาจารย์!”
“ปล่อยฉันลง!”
อาจารย์กล่าวเสียงแข็งอีกครั้ง
ผมไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่ค่อยๆ วางอาจารย์ลง
ทว่าทันทีที่เท้าของอาจารย์แตะพื้น เข่าก็อ่อนทรุดแทบจะล้ม
โชคดีที่ผมประคองไว้ทัน
“อาจารย์…”
อาจารย์สูดหายใจเฮือกใหญ่ ใช้นิ้วของตนเองจิ้มลงที่จุดหนึ่งบนหน้าอก
ทันใดนั้น เหมือนว่าพละกำลังของอาจารย์จะฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย
แม้ร่างกายยังสั่นไหว แต่ก็สามารถยืนทรงตัวได้ด้วยตนเองแล้ว
ในเวลาเดียวกัน อาจารย์จ้องมองหุ่นฟางตรงหน้าด้วยแววตาแดงก่ำ พูดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม “ฉันโลดแล่นในวงการนี้มาหลายสิบปี มรสุมใดเล่าที่ไม่เคยผ่าน ต่อให้ตายก็ต้องถอนเขี้ยวมันให้ได้…”
อาจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ร่างกายจะบาดเจ็บหนัก แต่ท่าทีของเขากลับไม่อ่อนข้อ
เมื่ออาจารย์ไม่กลัว แล้วผมยังจะกลัวอะไรอีก
หากต้องตาย ผมคงตายไปนานแล้ว ที่ยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้เป็นเพราะเสี่ยวอวี่ ลุงอวี๋ และอาจารย์ช่วยเหลือผมมาตลอด
ในเมื่อหนีไม่พ้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องหวาดหวั่น อย่างที่อาจารย์ว่า หากต้องตายจริงๆ อย่างน้อยก็ควรดึงฟันมันออกมาสักสองซ
