ี่!
อาจารย์เอื้อมมือไปดึงกระบี่ไม้ท้อจากแผ่นหลังของผม
ผมเองก็กำร่มดำและกระบี่กระดูกปลาแน่น เตรียมเปิดศึกตัดสินกับเจ้าหุ่นฟางที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน
แต่หุ่นฟางตัวนั้นกลับไม่สนใจการเตรียมพร้อมของเราเลย
มันเพียงแค่หัวเราะก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ฮ่าๆๆ! เมื่อเลี้ยงสัตว์เยอะเข้า บางครั้งจะมีตัวที่มีนิสัยดื้อรั้นเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไร ตีสักหน่อยเดี๋ยวก็เชื่องเอง…” คำพูดสุดท้ายยังไม่ทันจบดี ใบหน้าของมันพลันบิดเบี้ยวอย่างน่าสะพรึงกลัว ก่อนอ้าปากกว้างคำรามออกมา
“วี้ดดด”
เสียงกรีดร้องแผดก้องไปทั่วบริเวณ คลื่นเสียงพุ่งกระแทกแก้วหูของผมอย่างรุนแรงจนปวดแปลบ
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ ควันดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากปากของหุ่นฟาง ทุกสิ่งที่ควันดำลอยผ่าน แม้แต่ใบไม้แห้งที่ล่องลอยอยู่ในอากาศยังลุกไหม้และสลายกลายเป็นเถ้าถ่านทันที
ผมและอาจารย์ต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่ในวินาทีต่อมา ผมก็กางร่มดำออกอย่างรวดเร็ว พร้อมยืนขวางหน้าอาจารย์
“อาจารย์ ระวัง!”
อาจารย์สูญเสียพลังไปมหาศาล ตอนนี้แม้แต่จะยืนให้มั่นคงยังลำบาก ความเร็วและการตอบสนองของเขาจึงช้าลงไปมาก
ทันทีที่ผมกางร่ม หมอกดำก็พุ่งกระแทกใส่ร่มดัง “วู้มๆ!”
แรงกระแทกทำให้ผมถอย
