หลังไปหลายก้าว แต่ร่มดำเพียงเปล่งแสงสีดำอ่อน ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ แล้วหมอกดำเบื้องหน้าก็สลายไป
อาจารย์พลันตะโกนขึ้นว่า “ซ้ายมือ!” พร้อมกับฟันกระบี่ไปทางซ้ายทันที
ท่ามกลางหมอกดำ หุ่นฟางพลันกระโจนออกมา มันตวัดกรงเล็บใส่อาจารย์ เขาพยายามป้องกัน แต่ก็ทำได้เพียงประคองตัว จากนั้น อาจารย์ก็เหวี่ยงฝ่ามือไปยังศีรษะของหุ่นฟาง แต่เพราะบาดเจ็บหนัก ความเร็วของอาจารย์จึงช้าลงมาก ส่งผลให้ฝ่ามือนั้นพลาดเป้าหมาย กระแทกไปที่ไหล่ของมันแทน
‘ตูม!’ แรงกระแทกทำให้ไหล่ของหุ่นฟางเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
“บัดซบ!” อาจารย์กัดฟัน ก่นด่าอย่างหัวเสีย
หุ่นฟางเอียงหัวหลบการโจมตี ก่อนจะหัวเราะเยาะด้วยเสียงเย็นชา “น่าเสียดาย แค่เพียงนิดเดียวแกก็จะโจมตีโดนหัวฉันแล้ว!”
พูดจบ มันฟาดกรงเล็บออกมาอีกครั้ง พลังอาฆาตจากกรงเล็บพุ่งกระจายออกมาอย่างรุนแรง
อาจารย์ไม่อาจรับมือได้ เขาถูกซัดกระเด็นออกไปไกลกว่าสามเมตร ก่อนจะกระอักเลือดออกมา
“ไอ้เวรเอ๊ย!” ผมสบถด่า แล้วพุ่งเข้าฟันมันทันที
แต่หุ่นฟางกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะตวัดกรงเล็บสวนกลับมา
ผมใช้ร่มดำตั้งรับ
‘ปัง!’ แรงสะท้อนจากร่มดำทำให้หุ่นฟางถูกผลักกระเด็นออกไป
มันยืนมองผมจากร
