ผมมองดูศีรษะของหุ่นฟางที่พุ่งเข้ามา ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะคิดหลบเลี่ยง ผมจ้องเป้าหมายอย่างแน่วแน่แล้วแทงกระบี่กระดูกปลาเข้าไปทันที
แต่ศีรษะของหุ่นฟางนั้นกลับเคลื่อนตัวได้เร็วอย่างน่าขนลุก มันบิดตัวกลางอากาศหลบอย่างคล่องแคล่ว กระบี่ของผมจึงแทงโดนเพียงอากาศอันว่างเปล่า!
หุ่นฟางอ้าปากกว้างพลางพุ่งเข้าหาผมจากมุมเฉียง หวังจะกัดคอของผมให้ขาด
มือซ้ายที่กุมร่มปรภพอยู่รีบปล่อยทิ้งทันที ก่อนเบี่ยงร่างถอยไปทางขวาหนึ่งก้าว แล้วตวัดมือซ้ายกลับไปคว้าไว้ก่อนที่ฟันของมันจะฝังเข้าลำคอผม
ผมจับหลังศีรษะของมันแน่น หุ่นฟางพยายามดิ้นรนสุดกำลัง ปากของมันก็ขยับส่งเสียง “แกรกๆๆ” จากฟันที่กัดกระทบรัว
ผมกระแทกหัวของมันลงกับพื้น แล้วใช้กระบี่กระดูกปลาแทงใส่มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไอ้เวรเอ๊ย!” ผมสบถอย่างเกรี้ยวกราด
เสียง ‘ฉึกๆๆ’ ดังสนั่น
ในที่สุด หัวของมันก็ถูกผมเสียบจนแหลกละเอียด
ผมจับขอบปากที่แยกออกของมัน ก่อนฉีกกระชากเต็มแรง
‘แคว้ก!’
หัวของหุ่นฟางถูกฉีกออกเป็นสองซีกทันที และนั่นเอง ผมก็เห็นกระดาษยันต์สีดำที่อยู่ในหัวของมัน
ใจกลางยันต์นั้นมีตัวอักษรสองตัวเขียนไว้ว่า ‘หุ่นเชิด’
มันเป็นยันต์ต้อง
