สาปที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน และยังเปล่งแสงสีดำออกมา
เศษฟางรอบตัวผมเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปหากระดาษยันต์ หากปล่อยไว้อีกไม่นาน หุ่นฟางตัวใหม่จะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
ผมคว้ายันต์นั้นขึ้นมา แล้วฉีกทิ้งทันที
ทันใดนั้นเอง ยันต์ก็สั่นไหวก่อนจะปล่อยเปลวไฟสีเขียวออกมา เผามันจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
เศษฟางที่กำลังรวมตัวกันก็พลันลุกไหม้ตามไปด้วย ภายในไม่กี่อึดใจ ฟางทั้งหมดก็กลายเป็นเถ้าดำสนิท
และแล้ว หมอกดำที่ปกคลุมพวกเรามานานก็จางหายไป สภาพแวดล้อมรอบตัวกลับคืนสู่ความปกติ…
ผมถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“อาจารย์ จัดการเรียบร้อยแล้ว!” ผมพูดพลางหันไปมองอาจารย์ก่อนจะรีบวิ่งไปหา
ในตอนนี้ อาจารย์นอนอยู่บนพื้น สีหน้าซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด แม้แต่ลมหายใจยังรวยริน
เขามองมาที่ผม กระพริบตาให้ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ผมแตะตัวอาจารย์ พบว่าร่างกายของเขาเย็นเฉียบ
นี่คือผลข้างเคียงของยาเม็ดนั้นงั้นหรือ
“อาจารย์ อดทนไว้นะ! ผมจะพาท่านออกไปจากที่นี่”
ร่างกายของผมอ่อนล้า ปวดร้าวไปทั้งตัว แต่เมื่อเห็นสภาพของอาจารย์ ความเจ็บปวดทั้งหลายพลันเลือนหายไป
แม้ไม่มีแรง ผมก็ต้องกัดฟันฝืนเค้นพลังออกมาให้ได้
ผมหยิบร่มปรภพขึ้นมา แบกกระบี่ไม้ท้อของอาจารย์ เ
