อาจารย์กล่าวแผนของเขาออกมาเบาๆ
เขายังไม่ยอมให้ผมกินยาเม็ดเล็กๆ นั่น ผมรู้ว่าอาจารย์ทำเพื่อผม ผลข้างเคียงที่เขาพูดถึงคงจะร้ายแรงไม่น้อย แต่ตอนนี้ ผมไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้น เพราะเจ้าหุ่นฟางเริ่มก้าวเข้ามาหาเราแล้ว
ผมพูดกับอาจารย์อย่างจริงจังว่า “อาจารย์วางใจเถอะ ผมจำทุกอย่างได้แล้ว หากมีโอกาส ผมจะสังหารมันให้ได้” ผมเอ่ยอย่างหนักแน่น
อาจารย์พยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองหุ่นฟางที่กำลังก้าวเข้ามา แล้วสูดลมหายใจลึก
ครั้งนี้ อาจารย์สูดหายใจเข้านานมาก และเมื่อเขาพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ผมรู้สึกได้ทันทีว่า พลังของอาจารย์พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
เมื่อครู่ยังหอบหายใจอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาราวกับไม่เป็นอะไรเลย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผลจากยาเม็ดเล็กที่อาจารย์กินเข้าไป
หุ่นฟางที่เสียแขนข้างหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาใกล้อีกครั้ง มันส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าดัง “กั่กๆๆ” ออกมา
“ปลาของฉัน ได้เวลาลงน้ำแล้ว…” พูดจบ มันเร่งความเร็วทันที ท่าทางกะโผลกกะเผลกดูไม่เข้ากับความเร็วเลยแม้แต่น้อย
ท่วงท่าที่ขาถ่างออกและการวิ่งกะโผลกกะเผลกเช่นนั้นชวนขนลุกอย่างยิ่ง
“ถอยไป!” อาจารย์รีบตะโกนเตือน
ผม
