ไม่ลังเล รีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที
อาจารย์บอกว่าเรามีเพียงโอกาสเดียว และต้องเป็นผมที่ลงมือ ดังนั้นผมไม่ควรพุ่งเข้าไปก่อน ควรรักษาตัวเองแล้วหาจังหวะปลิดชีพมันในคราวเดียว
อาจารย์จ้องมองหุ่นฟางที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนพุ่งตัวเข้าหามันด้วยฝีเท้าอันมั่นคง
แขนข้างเดียวของหุ่นฟางถูกปกคลุมไปด้วยหมอกดำ มันเริ่มบิดเบี้ยวและก่อตัวเป็นกรงเล็บ
มันฟาดกรงเล็บใส่หน้าอาจารย์อย่างรวดเร็วเสียงดัง ‘ฉับ’
อาจารย์ไม่ประมาทเลยแม้แต่น้อย รีบยกกระบี่ไม้ท้อขึ้นป้องกันทันที
‘ปัง!’ แรงกระแทกจากพลังมืดสั่นสะเทือนเป็นคลื่นออกไปโดยรอบ อาจารย์ใช้แรงสะท้อนกลับฟันไปที่ศีรษะของหุ่นฟางอย่างไม่ลังเล
แม้หุ่นฟางจะเหลือแขนเพียงข้างเดียว แต่มันกลับตอบสนองได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาสีดำลึกล้ำเปล่งแสงดำวาว ปากสีแดงสดฉีกยิ้มอย่างประหลาด แขนข้างเดียวของมันปัดป้องกระบี่ไม้ท้อของอาจารย์ได้ทุกกระบวนท่า
เสียง ‘ปังๆๆ’ ดังขึ้นต่อเนื่อง ทุกครั้งที่กระบี่ไม้ท้อกระทบลงไปราวกับฟันลงบนเหล็กกล้า นอกจากนี้ยังเกิดประกายไฟแลบขึ้นทุกครั้งที่อาวุธกระทบกัน
อาจารย์กับหุ่นฟางประมือกันอย่างสูสี ผ่านไปแล้วนับสิบกระบวนท่าโดยไม่มีใครเป็น
