ฝ่ายได้เปรียบเสียเปรียบ
ผมเฝ้าติดตามสถานการณ์อย่างเคร่งเครียด คอยจับตาทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสอง
รอบด้านถูกปกคลุมด้วยหมอกดำทำให้ผมกับอาจารย์ติดอยู่ในวงล้อม ทางเดียวที่จะออกไปได้คือต้องกำจัดเจ้าหุ่นฟางนี้เสียก่อน ดังนั้น ผมจึงเตรียมตัวให้พร้อมเต็มที่ รอเพียงคำสั่งของอาจารย์
แต่แล้ว ขณะที่อาจารย์ฟาดฟันอีกกระบวนท่าแล้วถูกหุ่นฟางปัดป้องได้อีกครั้ง ในจังหวะนั้นเอง อาจารย์พลิกข้อมือซ้ายซัดฝ่ามือออกไปพลางคำรามเสียงต่ำ “วิชาสายฟ้า! หัตถ์อัสนี!”
‘เปรี้ยง!’ สายฟ้าสว่างวาบ ฟาดลงไปที่ขาซ้ายของหุ่นฟางจนระเบิดออกเป็นเศษฟางกระจายเต็มพื้น
หุ่นฟางที่เหลือขาเพียงข้างเดียวยืนโอนเอนอยู่กับที่ แต่มันกลับไม่แสดงท่าทีกระวนกระวายแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม มันหัวเราะเยาะอาจารย์ด้วยเสียงแหบพร่า “สหายเต๋า ฉันน่ะเป็นเพียงหุ่นเชิด โจมตีขาของฉันไปก็ไม่ได้ผลหรอก! แกต้องโจมตีที่หัวของฉันถึงจะได้ผล! ฮ่าๆๆ…”
คำพูดของมันเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เศษฟางที่กระจัดกระจายบนพื้นเริ่มเคลื่อนตัวกลับไปที่ร่างของมันอีกครั้ง
มันกำลังฟื้นฟูขาของตัวเองขึ้นมาใหม่!
ไม่เพียงเท่านั้น หุ่นฟางยังยกแขนข้างเดียวขึ้นฟาดอาจารย์ต่อ
“ไปตายซะ! เจ้าปลาในบ่อของฉัน!”
อ
