าจารย์ใช้กระบี่ไม้ท้อปัดป้อง ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วหัวเราะเย็นชา “แกคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้หรือ”
พูดจบ อาจารย์พลันขว้างกระบี่ไม้ท้อขึ้นกลางอากาศ ก่อนผสานมุทราร่ายอาคมเสียงดัง “ฟ้าดินไร้ขอบเขต จิตกระจ่างธรรมนิรันดร์ ใจเร้นจิตลับ สรรพสิ่งหวนสู่หนึ่ง บัญชา!”
เสียงร่ายอาคมดังสะท้อนก้อง อาจารย์เหยียดสองมือไปข้างหน้า กระบี่ไม้ท้อที่ถูกขว้างขึ้นกลางอากาศพุ่งตรงไปยังหุ่นฟางอย่างรวดเร็ว
‘วู้ม!’ กระบี่ไม้ท้อพุ่งเข้าใส่หุ่นฟางที่ยืนขาข้างเดียว
ในใจผมรู้สึกตกตะลึง
อาจารย์…ควบคุมกระบี่ได้อย่างอิสระ?
ระหว่างที่ผมยังตกตะลึง กระบี่ไม้ท้อเกือบพุ่งเสียบหุ่นฟางแล้ว
มันรับรู้ถึงอันตรายทันที รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่ มันพยายามจะกระโดดหนีด้วยขาข้างเดียว
แต่มันช้าลงมาก ขาข้างเดียวที่เหลืออยู่ทำให้ความเร็วของมันลดลงอย่างมหาศาล
กระบี่ไม้ท้อพุ่งเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว เสียงเสียดแทงอากาศดัง ‘ฉัวะ!’
มันไม่มีทางหลบพ้น สีหน้าของหุ่นฟางบิดเบี้ยวเป็นความหวาดกลัว ดวงตาสีดำเรืองแสง ร่างกายทั้งหมดปล่อยกลิ่นอายปีศาจออกมาอย่างรุนแรง มันแผดเสียงคำราม ยกแขนข้างเดียวขึ้นป้องกัน…
กระบี่ไม้ท้อพุ่งเข้าหาหุ่นฟางในพริบตา
เสียง ‘ปัง
