เห็นดังนั้น ผมรีบว่ายขึ้นไปด้านบนอย่างบ้าคลั่ง
แต่นี่มันอยู่ในน้ำ ความเร็วของผีพรายนั้นเร็วจนน่าเหลือเชื่อ เร็วยิ่งกว่าปลาเสียอีก
พวกมันลากเงาหางยาวเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
อ้าปากกว้างเผยให้เห็นปากโลหิต ก่อนจะพุ่งเข้ามาหมายจะกัดผม
ผมไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่าง รีบคว้ากระบี่กระดูกปลาและร่มดำออกมาฟันแทงใส่พวกมันอย่างไม่คิดชีวิต
ตามเนื้อตัวผมมีแต่รอยข่วนเป็นทางยาว…
อาจารย์รับรู้ถึงวิกฤตของผมจึงซัดฝ่ามือผลักวิญญาณอาฆาตชุดแดงให้กระเด็นออกไป พร้อมกับร่ายมุทราวิชาสายฟ้า แล้วขว้างกระบี่ไม้ท้อลงมา
กระบี่ไม้ท้อราวกับมีดวงตา มันพุ่งตรงมายังผมอย่างแม่นยำ
เหล่าผีพรายกว่าสิบตนที่โอบล้อมผมไว้ถูกแทงทะลุร่างทันทีสี่ตน วิญญาณแตกสลายไปในบัดดล
มีหนึ่งตนถูกแทงบาดเจ็บ ผมจึงรีบฉวยโอกาสแทงซ้ำจนตาย
ส่วนผีพรายที่เหลือพากันแตกฮือหลบหนีไปรอบด้าน แต่ก็ยังถูกกำจัดเพิ่มไปอีกหลายตน
สำหรับอาจารย์แล้ว พวกมันเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่าที่ไม่มีบทบาทใดๆ
ผมอาศัยช่องว่างนี้ว่ายน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างบ้าคลั่ง
แม้ว่าตอนนี้ผมจะมีพลังติดตัว แต่ความสามารถในการกลั้นหายใจใต้น้ำก็มีแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
“ซ่า!”
ผมโผล่พ้นผิวน้ำใน
