ย่างเหมาะสม มันอย่าหวังว่าจะทำร้ายผมได้!
“อู้” สุ่ยกุ้ยส่งเสียงคำราม
แม้มันจะมีรูปร่างมนุษย์ แต่กลับเหมือนสัตว์ร้ายในน้ำโดยแท้
ผมรีบกางร่มดำต้านไว้อีกครั้ง
คราวนี้ ผมถูกแรงปะทะส่งกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ทันใดนั้น ผีพรายตนหนึ่งพุ่งเข้ามาจากข้างหลังหมายจะกัดผม
ผมตวัดกระบี่กระดูกปลาแทงสวนไปโดยไม่ต้องหันมอง
กระบี่กระแทกเข้าที่ลำคอของมันอย่างจัง
ผีพรายกุมคอร้องโหยหวน ร่างหมุนควงไปมาอย่างทรมาน
ทว่าสุ่ยกุ้ยก็ฉวยโอกาสนั้นตะปบกรงเล็บใส่ผมอีกครั้ง
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะกางร่มต้าน กลับมีตะขอเหล็กดำพุ่งเข้ามาเกี่ยวเข้ากับแขนของสุ่ยกุ้ย แล้วกระชากมันออกไป
หัวใจผมเต้นแรงด้วยความดีใจ เป็นอาจารย์!
อาจารย์โผล่มาด้านหลังสุ่ยกุ้ย ขัดขวางการโจมตีของมันทันเวลา
สุ่ยกุ้ยโกรธจัด มันหันขวับกลับไปคำรามใส่อาจารย์
“เอ่อ เอ่อ!” มันส่งเสียงคำรามลั่น แล้วตะปบกรงเล็บใส่ใบหน้าอาจารย์ทันที
ที่จริงแล้ว เวลานี้แหละเป็นโอกาสดีที่สุดของผมในการหลบหนี…
แต่ผมไม่ได้หนีไป
เพราะตอนนี้ก็เป็นโอกาสดีที่สุดในการโจมตีสุ่ยกุ้ยเช่นกัน
สุ่ยกุ้ยกำลังหันหลังให้ผม และระยะห่างก็ใกล้มาก
ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกกระบี่กระดูกปลาพุ่งแทงเข้าใส่อย่างแรง
กระบี่
