จารย์เอาจริงขึ้นมา พลังระเบิดกลับมหาศาลจนน่าเหลือเชื่อ
ความเร็วของอาจารย์นั้นว่องไวสุดขีด ไม่ช้าเขาก็ลากผมขึ้นมาถึงผิวน้ำได้สำเร็จ
“เฮือก…”
ผมสูดหายใจเฮือกใหญ่ แต่ลมหายใจของอาจารย์ยังคงสม่ำเสมอ
อาจารย์กวาดตามองรอบๆ พบว่าทะเลสาบถูกหมอกหนาทึบปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นทิศทาง ไม่อาจแยกแยะได้เลยว่าฝั่งอยู่ทางไหน
แต่ไม่นาน สายตาของอาจารย์ก็เหลือบไปเห็นเรือขจัดซากยาวประมาณหกถึงเจ็ดเมตรลำหนึ่ง มันลอยคว่ำอยู่บนผิวน้ำไม่ไกลนัก
แม้จะคว่ำ แต่ถ้าไต่ขึ้นไปก็ยังสามารถยืนได้
อาจารย์เห็นดังนั้นจึงรีบตะโกนว่า “เสี่ยวเจียง รีบปีนขึ้นไปบนเรือนั่นเร็วเข้า!”
ผมพยักหน้าอย่างแรง แล้วว่ายน้ำไปข้างหน้าสุดชีวิต
ขณะเดียวกัน บนผิวน้ำรอบตัวผมมีเสียง “ปุดๆ” ดังขึ้นไม่หยุดเหมือนกับน้ำกำลังเดือดพล่าน พร้อมกับมีพลังอาฆาตพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำไม่ขาดสาย
ผมพุ่งตัวไปถึงข้างเรือลำนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วรีบปีนขึ้นไปบนตัวเรือที่พลิกคว่ำ
ดูจากลักษณะแล้ว น่าจะเป็นเรือขจัดซากที่อาจารย์โดยสารมาก่อนหน้านี้ มันพลิกคว่ำอยู่ตรงนี้นี่เอง
ผมยืนอยู่บนท้องเรือ พลางตะโกนบอกอาจารย์ “อาจารย์! ท่านก็รีบขึ้นมาด้วยสิ!”
อาจารย์ส่ายหัว “ไม่ ฉันต้องไปฆ่า
