เมื่อวิญญาณอาฆาตทั้งสองเห็นตัวตนที่แท้จริงของผมกับอาจารย์ต่างก็ส่งเสียงคำรามออกมาในทันที
“อ๊าววว!”
พวกมันกู่ร้องลั่น แล้วกระโจนเข้ามาหาเราด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับต้องการฉีกทึ้งทั้งเป็น
พวกเราปลอมตัวเป็นเจ้านายของพวกมัน ซ้ำยังใช้งานมันอย่างหนักหน่วงจนพลังแทบหมดสิ้น
ผีธรรมดายังแค้น นับประสาอะไรกับวิญญาณอาฆาตสองตนนี้
อาจารย์เหลือบมองพวกมัน แล้วสบถด้วยน้ำเสียงดุดัน “พวกเศษสวะ!” ก่อนตะโกนสั่งผม “เสี่ยวเจียง ลงมือ!”
แต่ไม่ต้องรอให้อาจารย์สั่งด้วยซ้ำ ผมก็หยิบแส้กระดูกงูออกมาแล้ว
“เพียะ!”
เสียงแส้หวดอากาศดังลั่น ปลายแส้พันเกี่ยวรอบคอวิญญาณที่อยู่บนเรือผมอย่างแม่นยำ
แม้วิญญาณตนนี้จะเคยมีพลังอาฆาตรุนแรง แต่ตอนนี้ถูกใช้ไปกับการพายเรือกลางทะเลสาบจนพลังร่อยหรอไปแทบหมดแล้ว พละกำลังของมันจึงลดลงอย่างน่าเวทนา
กลับกัน ผมกับอาจารย์ยังคงรักษากำลังไว้อย่างเต็มเปี่ยม
จังหวะนี้เราจึงได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อพันคอได้ ผมกระชากแส้กระดูกงูกลับมาอย่างแรง
ดึงทีเดียว วิญญาณตนนั้นก็ปลิวกระแทกลงบนดาดฟ้าเรือ
ไม่รอให้มันได้ตั้งตัว ผมชักกระบี่กระดูกปลาขึ้นมาทันที ไม่เปิดโอกาสให้มันโต้กลับแม้แต่น้อย
ผมพุ่งเข้าใส่มันใน
