ลงไปแล้วอย่ากลัวสองตนนั่น ให้คิดว่าพวกมันเป็นเพียงลูกจ้างชั้นล่าง ส่วนพวกเราเป็นหัวหน้า ยิ่งเรามีอำนาจเหนือกว่าก็ยิ่งกดข่มพลังอาฆาตของพวกมันได้ ทำให้พวกมันยอมเชื่อฟัง คอยพายเรือให้เรา แบบนั้นเราจะประหยัดพลัง แล้วเข้าใกล้กลางทะเลสาบได้ง่ายขึ้น…”
อาจารย์พูดอย่างจริงจัง
ผมเองก็ตั้งใจจดจำรายละเอียดทุกอย่างให้ขึ้นใจ
เมื่อแน่ใจว่าเตรียมการเรียบร้อย อาจารย์ก็พาผมเดินลงจากถนน มุ่งหน้าสู่ท่าเรือขจัดซาก
เดินออกไปราวสิบก้าวก็เริ่มมองเห็นท่าเรือแล้ว
ผมมองเห็นสองเงาร่างที่ยืนอยู่บนเรือแต่ละลำตั้งแต่ไกลใต้แสงฟ้าเรืองรอง
พวกมันยืนนิ่งในเรือของตัวเอง ร่างกายเต็มไปด้วยไอหมอกดำจางๆ
อาจารย์แค่มองแวบเดียวก็กล่าวขึ้นว่า “เป็นวิญญาณอาฆาตจริงๆ และพลังอาฆาตก็ไม่เบาเสียด้วย ไปกันเถอะ”
พูดจบ อาจารย์ก็เดินนำหน้าไปก่อน
ผมเดินตามหลังอย่างระมัดระวัง เต็มไปด้วยความตื่นตัว
เมื่อเราค่อยๆ เดินเข้าใกล้ สองวิญญาณนั้นเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน
แต่ครั้งนี้ สีหน้าทื่อๆ ของพวกมันกลับมีบางอย่างเปลี่ยนไป
คราวก่อนที่พวกมันเห็นผม สีหน้าเหมือนศพ ไม่มีแม้แต่แววตา
แต่ตอนนี้ พอเห็นผมกับอาจารย์เดินมาใกล้ พวกมันกลับมีแววหวาดกลัวเล็กน
