้อยบนใบหน้า ซ้ำยังไม่เอียงคอถามราคา ไม่พูดถึงยี่สิบเอ็ดสิบห้าอะไรนั่นอีก กลับกลายเป็นเอ่ยทักทายเราด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทน
“สวัสดีครับ ประธานจั่ว!”
“สวัสดีครับ ผู้จัดการซุน!”
เสียงพวกมันอ่อนแรงจนเหมือนจะสิ้นลม ทำเอาผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
ผมไม่ตอบอะไร แต่อาจารย์ที่เดินนำอยู่ข้างหน้ากลับทำหน้าเคร่งเครียด เดินพุ่งเข้าไปด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด
สองวิญญาณอาฆาตเห็นพวกเราเดินเข้าใกล้ก็เหมือนจะรู้สึกถึงโทสะ กลิ่นอาย และอำนาจที่แผ่ออกมาจากอาจารย์
ยิ่งเมื่อเห็นว่าอาจารย์ปลอมตัวเป็นประธานจั่ว ซึ่งในอดีตสองตนนี้เคยเป็นเพียงคนงานเรือขจัดซากในแหล่งท่องเที่ยว ยิ่งทำให้พวกมันรู้สึกเกรงกลัวอย่างเห็นได้ชัด
ไม่นาน พวกเราก็เดินมาถึงหน้าเรือขจัดซากทั้งสองลำ
สองวิญญาณอาฆาตที่เคยเป็นคนงานบนเรือยืนตัวตรงเหมือนเด็กที่ทำผิด ก้มหน้านิดๆ ไม่กล้าสบตาเรา
อาจารย์มองพวกมันทั้งสองทีหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงเย็น “วันนี้เวรพวกแกใช่ไหม”
“ใช่ครับ!”
“ใช่ครับ ประธานจั่ว วันนี้เก็บซากหมดแล้วครับ”
สองวิญญาณตอบอย่างตรงไปตรงมา
ในสายตาพวกมัน อาจารย์คือประธานจั่วผู้เป็นเจ้าสูงสุดของแหล่งท่องเที่ยวหนานเทียน ทรงอำนาจเกินกว่าที่ลูกจ้างชั้นล่างอย
