่างพวกมันจะต่อต้านได้
“มีคนแจ้งมาว่าพวกแกรับงานเถื่อน เรียกเก็บเงินคนละยี่สิบเอ็ด สิบห้าจริงหรือเปล่า” อาจารย์ถามขึ้นอีกครั้ง
สิ้นคำถามนั้น วิญญาณทั้งสองถึงกับตัวสั่น ส่ายหัวเหมือนกลองป๋องแป๋งไม่หยุด
ขนาดผมเห็นเองกับตายังไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือวิญญาณอาฆาตที่เคยดูน่ากลัว
ดูเหมือนความกลัวพ่อลูกครูอาจารย์เจ้านายจะเป็นสัญชาตญาณฝังลึกของทุกชีวิต
ต่อให้กลายเป็นผีก็ยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย…
แน่นอนว่า นอกจากหน้าตาจะเหมือนแล้ว อำนาจและบารมีก็ต้องถึงด้วย
ฝีมือของอาจารย์นั้นไม่ต้องพูดถึง แค่มือเดียวก็สามารถบดขยี้พวกมันได้
การปลอมตัวเป็นเจ้านายของพวกมันก็เพื่อให้ควบคุมวิญญาณทั้งสองได้ง่ายขึ้นเท่านั้น
หากเป็นประธานจั่วตัวจริงที่ไม่มีพลังวิชา ต่อให้มาเองก็ไม่มีทางทำให้พวกมันหวาดกลัวได้
เมื่อเห็นพวกมันส่ายหน้า อาจารย์ก็กล่าวต่อ “ไม่ก็ดีไป ตอนนี้ฉันกับผู้จัดการซุนจะออกตรวจบนทะเลสาบ พวกแกช่วยพายเรือให้เราหน่อย”
สองวิญญาณได้ยินก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบกลับแทบจะทันที
“ได้เลยครับ!”
เสียงที่เอ่ยออกมานั้นยืดยาน ไร้ชีวิตชีวา
อาจารย์กระโดดขึ้นเรือไปทันที พร้อมกับส่งสัญญาณให้ผมขึ้นอีกลำหนึ่ง
ผมไม่ลังเล กระโดดตามขึ้
